้ำชา ก็กลิ้งเข้าไปในกลุ่มคน!ใบหน้าของจางเยียนเยียนซีดเป็นสีเขียวทันที!เสินจื่ออี้หันกลับไป ค้อมตัวให้จางเยียนเยียน ยิ้มท้าทาย แล้วเดินจากไปชายที่ยืนอยู่ที่ปากตรอกด้านหลังอดขำไม่ได้ หุบปากยิ้มออกมาเมื่อเขารู้ตัว รอยยิ้มบนใบหน้าก็หายไปแล้ว สายตากลับมาเย่อหยิ่งเหมือนเดิมไม่มีอารมณ์อื่นใดในดวงตาเย็นชาเลยแม้แต่น้อย“พี่ต้าจ้วง คุณยังอยู่ที่นี่เหรอ?”“…” เธอไม่ได้ไปแล้วหรอกหรือ ทำไมถึงกลับมาอีก?เสินจื่ออี้ก็อยากจะไป แต่ด้านนอกมีคนมากเกินไป เธอออกไปไม่ได้ จึงต้องกลับมาถามต้าจ้วงว่ามีทางอื่นไหมชายในตรอกเห็นท่าทางลังเลและเกรงใจของเธอ ก็รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรหึ เมื่อกี้ตอนเถียงคนยังดูเก่งนักตอนนี้มาขอความช่วยเหลือเขาอีกแล้ว“พี่ต้าจ้วง คุณช่วยพาฉันออกไปได้ไหม?”เขาไม่อยากยุ่งกับเธอหรอกไม่อยากช่วยเลยสักนิดแต่พอเงยหน้าขึ้น บนถนนข้างนอก ขบวนต้อนรับทูตกำลังผ่านมาจากด้านหน้าแม้อยู่ตรงนี้ก็มองเห็นเสี่ยวเย่ขี่ม้าสง่าผ่าเผยนำขบวน“มากับฉัน” เขาพูดขึ้นทันทีเสินจื่ออี้ตาเป็นประกาย“ขอบคุณพี่ต้าจ้วง! คุณเป็นคนดีจริงๆ คนแบบคุณนี่ ต่อไปจะต้องได้ภรรยาที่ดีแน่ๆ”“…”
