ร่างกายเธอเสี่ยวเสวียนฉีเงียบขรึม เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สนใจเสียงจากอีกฝั่งของกำแพงสูงเพียงแค่เอี้ยวตัว ดวงตาเย็นชาอำมหิตมองไปยังทะเลสาบอีกฝั่งหนึ่งเว่ยรานคิดในใจ บางทีอาจเป็นเพียงความบังเอิญอีกอย่างทะเลสาบนี้ก็งดงามมาก องค์รัชทายาทเป็นคนชอบความสงบ การมาชมวิวที่นี่จึงไม่ใช่เรื่องแปลกแต่ครั้งนี้ ไม่ใช่เพราะเว่ยรานคิดมากเกินไปเสี่ยวเสวียนฉีดูเหมือนกำลังชื่นชมทิวทัศน์ แต่ความจริงแล้วหางตาของเขายังคงมองผ่านหน้าต่างฉลุลวดลายบนกำแพงวัง มองเงาร่างที่พร่าเลือนอยู่อีกฝั่งหนึ่งของกำแพงอีกด้านคือสวนเล็กๆ นอกวังหลีเยว่เป็นสถานที่ที่องค์หญิงแปดชอบมาเล่นเป็นประจำขณะนี้ในสวนเล็กๆ นั้น นอกจากองค์หญิงแปดและแม่นมประจำตัวของเธอแล้วยังมีนางกำนัลคนหนึ่งยืนเฝ้าอยู่ใต้ต้นไม้ไม่ไกลนักเงาของต้นไม้ในฤดูร้อนทึบทึม บดบังร่างของนางกำนัลคนนั้นเห็นเพียงคร่าวๆ รู้แค่ว่าเป็นหญิงสาวร่างเล็กที่ก้มหัวตัวลีบ“แม่นม ดอกไม้นี่สวยจัง ข้าเด็ดไปให้พี่จื่ออี้ได้ไหม?” ดวงตาขององค์หญิงแปดเปล่งประกาย เพราะรู้สึกผิดต่อเสินจื่ออี้อยู่บ้าง เธอจึงอยากชดเชยแม่นมมองท่าทางตื่นเต้นขององค์หญิง ไม่กล้าบอกความจริงว่าเสินจื่ออี้ไม่ได้อยู่ที่วังหลีเยว่แล้วจึงพยักหน้าตามคำพูดของเธอ: “ดีๆ นางต้องชอบแน่นอน”คำพูดหลังจากนั้นเสี่ยวเสวียนฉีไม่ได้ฟังแล้ว เขาเบนสายตากลับมานานแล้วเขาหัวเราะเยาะในใจ เหยียดหยันการยั่วยุของเสี่ยวเย่เมื่อสักครู่!ที่แท้ก็แค่
