าเป็นปกติ ดูเหมือนจะเป็นจริงตามที่เธอพูด เป็นเพราะร่างกายอ่อนแอเกินไปเห็นเช่นนั้น เยว่เมอก็ไม่พูดอะไรอีกหลังจากส่งเว่ยรานกลับและกลับมาที่ตำหนักบูรพา เยว่เมอครุ่นคิดอยู่หลายตลบสุดท้ายก็ไปพบเสี่ยวเสวียนฉีที่วังหยูฮวาเสี่ยวเสวียนฉีกำลังจัดการเอกสารราชการ แต่ฎีกาและจดหมายบนโต๊ะ ยังคงเป็นหน้าเดิมจากวันก่อน ไม่ได้ขยับเขยื้อนเลย“องค์รัชทายาท” เยว่เมอลังเลเดินเข้ามา คิดอยู่หลายตลบ สุดท้ายก็เอ่ยปาก“องค์รัชทายาท ข้ารู้สึกว่าคุณหนูเวยคนนั้นมีปัญหา”ใต้แสงอาทิตย์ที่ขอบหน้าต่าง ดวงตาที่หลุบต่ำของเสี่ยวเสวียนฉีไม่มีการเปลี่ยนแปลง เหมือนทุกวัน แม้จะอยู่ในแสงตะวันอบอุ่น ก็ยังคงเย็นเยียบที่สุดเสี่ยวเสวียนฉีไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้สักเท่าไรแต่เยว่เมออดไม่ได้“บ่าวรู้สึกว่า คุณหนูเวยคนนั้นซ่อนบางสิ่งอยู่ และยังเกี่ยวกับร่างกายของนาง”
