อยคำที่เต็มไปด้วยการข่มขู่ เขาก็คงไม่มารัชทายาทผู้ถูกจับตามองจากสายตาคนนับไม่ถ้วนไม่สามารถเผชิญหน้ากับจักรพรรดิได้อย่างเปิดเผย และไม่อาจต่อต้านในเวลานี้อย่างน้อยภายนอกต้องเป็นเช่นนั้น!เสี่ยวเสวียนฉีไม่พูดอะไรเลย ไม่รู้ว่าเพราะอารมณ์ไม่ดีหรือใจลอยเว่ยรานพูดทักทายสองสามประโยค แล้วก็เงียบทั้งสองเดินเงียบไปข้างหน้าจนกระทั่งเจอเสี่ยวเย่ที่เพิ่งกลับเมืองหลวง“องค์รัชทายาทนี่เอง ไม่ได้พบกันนาน องค์รัชทายาทสบายดีหรือ?” เสี่ยวเย่วันนี้อารมณ์ดี ไม่ได้ทำหน้าเย็นชาแข็งกร้าวเหมือนทุกที ยังยกมือคำนับทักทายเสี่ยวเสวียนฉีก่อนข่าวที่เสี่ยวเย่กลับมาก่อนกำหนด เสี่ยวเสวียนฉีรู้มาตั้งแต่คืนก่อนแล้วดวงตาเย็นชามองมาอย่างเย็นชา ท่าทางสูงส่ง ไม่ตอบเว่ยรานเป็นฝ่ายออกมาแก้สถานการณ์ก่อน โค้งคำนับให้เสี่ยวเย่เสี่ยวเย่มองเว่ยรานแล้วยิ้ม: “ไม่คิดว่าข้าออกจากเมืองหลวงไปไม่นาน มงคลของรัชทายาทก็ใกล้เข้ามาแล้ว ขอแสดงความยินดีล่วงหน้ากับองค์รัชทายาทและคุณหนูเวย”เสี่ยวเสวียนฉีแค่นเสียงเบาๆ ยังไม่สนใจเขา!เสี่ยวเย่ก้าวไปข้างหน้า ยืนเคียงข้างเสี่ยวเสวียนฉี เอียงตัวกระซิบที่ข้างหูของรัชทายาท: “ครั้งนี้ ข้าต้องขอบคุณรัชทายาท”สายตาเขาเต็มไปด้วยความนัย คำพูดก็มีนัยซ่อนอยู่นี่ทำให้เสี่ยวเสวียนฉีหรี่ตาลงเสี่ยวเย่แบบนี้ทำให้เสี่ยวเสวียนฉีหงุดหงิดมากกว่าปกติ!“ขอบคุณอะไร” เขาพูดเย็นชา“แน่นอนว่าต้องขอบคุณรัชทายาทที่ยอมถอย บางคนสมคว
