รได้รับสิ่งที่ดีกว่าองค์รัชทายาท ขอบคุณที่หลีกทาง” เสี่ยวเย่เก็บรอยยิ้มที่มุมปาก ไม่พูดอะไรอีกพยักหน้าให้เว่ยรานเล็กน้อย แล้วหมุนตัวจากไปคำพูดของเสี่ยวเย่เหมือนก้อนหินใหญ่ที่ถูกโยนลงไปในทะเลสาบที่ดูเหมือนสงบของเสี่ยวเสวียนฉี!ทันทีทันใดก็เกิดคลื่นพันชั้น!ผู้ชายเท่านั้นที่เข้าใจผู้ชายเสี่ยวเสวียนฉีรู้ดีว่าถ้อยคำของเสี่ยวเย่นั้นยั่วยุแม้คำพูดของเสี่ยวเย่จะคลุมเครือ ไม่ได้พูดอะไรออกมาตรงๆ แต่อารมณ์ของเสี่ยวเสวียนฉีก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆเว่ยรานรู้สึกได้ถึงบรรยากาศประหลาดระหว่างทั้งสอง เห็นสีหน้าเสี่ยวเสวียนฉีที่ค่อยๆ มืดลง มุมปากบีบแน่นจนเย็นยะเยือก ทั้งตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอายหม่นหมอง ราวกับซ่อนไฟไว้ก้อนหนึ่ง พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ!นางค่อยๆ พูดว่า: “องค์รัชทายาท หรือว่า เราควรกลับวังเฉิงเฉียนกันแล้วดีไหมคะ?”สีหน้าของเสี่ยวเสวียนฉีที่มืดมนเย็นชาเป็นเพียงชั่วครู่ แล้วจึงยิ้มกว้าง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่สนใจเลยด้วยซ้ำ ถึงขนาดยิ้มพูดกับเว่ยรานว่า: “วันนี้อากาศดีคุณหนูเวยอยากไปเดินเล่นที่อุทยานหลวงหรือไม่?”เว่ยรานตะลึง ใบหน้าด้านข้างแดงเล็กน้อย พูดเสียงเบา: “จริงหรือคะ?”“อืม”“งั้นก็รบกวนองค์รัชทายาททรงพาไปแล้ว”พูดว่าไปชมอุทยานหลวง แต่พอเดินไปได้สักพัก เว่ยรานกลับรู้สึกว่ายิ่งเดินยิ่งเปลี่ยวนางเคยไปอุทยานหลวง สองครั้งก่อนที่เข้าวังมา คนของฮองเฮาพาไป ก็พอจำได้บ้าง แต่เส้นทางตรงหน้าตอ
