นนี้ กลับไม่เหมือนทางไปอุทยานหลวงเลยแต่นี่คือเสี่ยวเสวียนฉีนำทางเอง เว่ยรานก็ไม่กล้าพูดอะไรในที่สุด เสี่ยวเสวียนฉีก็หยุดเว่ยรานเช็ดเหงื่อมาตลอดทาง พยายามเร่งให้ทันก้าวของเสี่ยวเสวียนฉี ในที่สุดก็หยุดได้ นางถึงกับถอนหายใจโล่งอกจริงๆ แล้วบริเวณนี้ก็ยังอยู่ในเขตอุทยานหลวง แต่เป็นเพียงมุมเล็กๆ ของอุทยานเท่านั้นเว่ยรานเงยหน้ามองรอบๆข้างหน้าไม่มีทางแล้ว มีเพียงกำแพงวัง อีกด้านของกำแพงดูเหมือนจะเป็นตำหนักหลังหนึ่งแต่เว่ยรานไม่คุ้นเคยกับวังหลวง จึงไม่รู้ว่าเป็นที่อยู่ของใครขณะนั้นเอง จากอีกฝั่งของกำแพงสูง มีเสียงเด็กหญิงดังมา“คุณแม่นม คุณแม่นม หนูอยากได้ลูกบอลค่ะ!”“อยากได้ๆๆ นะคะ!”คุณแม่นมทนการง้องอนขององค์หญิงแปดไม่ไหว ลูบศีรษะนาง พยักหน้าเบาๆ:“ได้ค่ะ ได้ค่ะ เล่นแค่สักครู่นะคะ”เว่ยรานชะงัก เงยหน้ามองเสี่ยวเสวียนฉีที่อยู่ข้างหน้านี่คือวังหลีเยว่ของพระสนมไท่เจาอี๋?
