เจาอี๋ยวี่เถาร้องอ๋อ บอกว่านางจะถือไปเอง ให้แม่นมคอยดูแลองค์หญิงแปดก็พอรับจดหมายมาแล้ว ยวี่เถาแค่นเสียง รอจนไม่มีใครสังเกตเห็น จึงฉีกจดหมายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยโยนลงในสระน้ำข้างวังหลีเยว่พอถึงช่วงบ่าย เมื่อพระสนมไท่เจาอี๋ไม่เห็นเสินจื่ออี้ถามหา ยวี่เถาจึงบอกว่านางหายไปแล้วใช่แล้ว ความจริงพระสนมไท่เจาอี๋ไม่ได้สั่งห้ามพบเสินจื่ออี้ ตอนนั้นที่พูดจริงๆ คือให้เสินจื่ออี้พักผ่อนในห้องดีๆ สักระยะแต่คำที่ส่งไปถึงเสินจื่ออี้กลับแตกต่างกันลิบลับยวี่เถาทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้เสินจื่ออี้หายไปจริงๆ ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ ก็ไม่เห็นเงาของเสินจื่ออี้เลย เรื่องนี้นางไม่ได้โกหก“ใช่เจ้าค่ะ เจ้านาย ตั้งแต่เช้าก็ไม่เห็นนาง”พระสนมไท่เจาอี๋ไม่ได้เชื่อว่าเสินจื่ออี้จะทำร้ายองค์หญิงแปด การให้เสินจื่ออี้พักผ่อน นอกจากเห็นว่าสีหน้านางไม่ดี อยากให้พักสองสามวันแล้ว นางก็หวังจะใช้โอกาสนี้สืบเรื่องนี้ให้ชัดเจนด้วยตัวเองแต่ตอนนี้เสินจื่ออี้ไม่มีข่าวคราวใดๆ เลย หายไปเงียบ ทำให้พระสนมไท่เจาอี๋อดคิดไม่ได้ว่า หรือคุณหนูไม่อยากร่วมมือกับนางอีกต่อไปแล้ว?ในขณะเดียวกัน อีกฝั่งหนึ่ง เสินจื่ออี้กำลังมาถึงกรมนางกำนัลแม่นมอาวุโสยืนอยู่หน้าประตูกรมนางกำนัล กำลังตรวจนับจำนวนคนที่จะถูกส่งไปจวนองค์ชายสี่นับไปครึ่งทางถึงพบว่ามีคนเกินมาหนึ่งคนแม่นมอาวุโสขมวดคิ้วมองเสินจื่ออี้: “เจ้ามาจากวังไหน? ทำไมมาที่นี่?”เสินจ
