ี่นำข่าวมาแค่นเสียง: “นี่เธออยากจริงๆ เลย! เจาอี๋กำลังอยู่กับองค์หญิงแปด เธอคิดว่าจะพบเธอได้ยังไง?”นางกำนัลคนนั้นจากไปอย่างรวดเร็วเสินจื่ออี้ยืนอยู่ที่ระเบียงเพียงลำพังเป็นเวลานานวันนี้ ดูเหมือนเธอจะถูกทิ้งสองครั้งแล้วใช่ไหม?ใต้แสงจันทร์และสายลม เสินจื่ออี้ยกมุมปากขึ้น ก้มหน้าหัวเราะเยาะตัวเองบางทีครั้งแรกที่เจอเรื่องแบบนี้ อารมณ์อาจจะแย่ที่สุดแล้ว ดังนั้นตอนนี้เมื่อถูก‘ทิ้ง’ อีกครั้ง เธอแทบจะไม่รู้สึกอะไรเลยเสินจื่ออี้มองตำหนักหลักของวังหลีเยว่อีกครั้งเธอไม่โทษพระสนมไท่เจาอี๋ พระสนมไท่เจาอี๋ก็มีสิทธิ์ที่จะเลือกของตัวเอง บางทีพระสนมไท่เจาอี๋อาจจะแค่ไม่อยากเข้าไปยุ่งกับเรื่องของตระกูลเซินอีกต่อไปก็ได้เธอคิดนี่เป็นเส้นทางที่ยากลำบาก และไม่ควรไปพัวพันกับผู้บริสุทธิ์อื่นๆ ไม่โทษพระสนมไท่เจาอี๋ที่เลือกจะถอนตัวออกไปในช่วงเวลานี้แต่การช่วยเหลือของพระสนมไท่เจาอี๋ในช่วงหลายวันมานี้ ก็ทำให้เสินจื่ออี้รู้สึกขอบคุณมาก เธอโค้งคำนับอย่างจริงจังไปทางตำหนักหลักของวังหลีเยว่เพื่อขอบคุณ จากนั้นค่อยๆ เบนสายตากลับมา หมุนตัวเข้าไปในห้องเล็กๆ ของตัวเองเตรียมจะเก็บข้าวของเธอคงอยู่ในวังหลีเยว่ได้ไม่นานแล้ว เธอต้องหาที่อื่นสำหรับตัวเองแล้วแต่ไม่ว่าเสินจื่ออี้จะดูแข็งแกร่งและไม่ยอมแพ้แค่ไหน เมื่อแสงจันทร์สีขาวซีดส่องกระทบเงาของเธอที่ระเบียง ก็ยังคงทำให้ร่างของเธอดูโดดเดี่ยวและว้าเหว่คำว่า “โดดเดี่ยวไร้ที่พ
