ึ่ง” ดูเหมือนจะอยู่ในจิตใจของเธอมานานแล้ว ฝังรากลึกอย่าหวังอะไร แล้วจะไม่มีความผิดหวังใดๆเสินจื่ออี้เพิ่งเข้ามาในห้องเล็กๆ มีเงาร่างหนึ่งเดินออกมาจากความมืด เดินอ้อมไปด้านหลังเธอ มือที่มีหนังด้านปิดตาของเสินจื่ออี้ทั้งสองข้าง!“อ๊า!”เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เสินจื่ออี้ตกใจ!เธอเพิ่งตั้งสติได้ มือเอื้อมไปที่โต๊ะข้างๆ โดยสัญชาตญาณ ที่นั่นมีมีดเล็กๆ ที่เธอซ่อนไว้!ในขณะนั้นเสียงของคนที่อยู่ด้านหลังก็ดังขึ้น น้ำเสียงมั่นคงแฝงไปด้วยความตื่นเต้นที่เขาซ่อนไม่อยู่“ลองทายซิว่าฉันเป็นใคร”ความเย็นชาในดวงตาของเสินจื่ออี้จางลงเล็กน้อย แววตาเปลี่ยนไปเธอหันหลังกลับ และเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่มั่นคงและเด็ดเดี่ยวในความทรงจำดวงตาของเสินจื่ออี้สว่างขึ้น!“เสี่ยวเย่!”“เป็นเธอจริงๆ! เธอกลับมาแล้ว!”เสี่ยวเย่พยักหน้าอย่างแรง กอดเธอเอาไว้“ใช่ ผมกลับมาแล้ว”เขารู้ว่านิสัยของเธอไม่ใช่คนที่ชอบใกล้ชิดกับคนอื่นๆ อย่างเปิดเผย และยิ่งไม่ชอบให้เขากอดเธอแบบนี้แต่เสี่ยวเย่อดไม่ไหวจริงๆคิดถึงมานับไม่ถ้วน คนที่อยากเจอมากที่สุดอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เขาจะอดทนได้อย่างไรกัน?เขาอยากกอดให้นานขึ้น นานขึ้นอีกหน่อย!หรือแม้แต่นานไปตลอดชีวิต
