อีกฟากหนึ่งของสายสื่อสาร แค่ฟังจากน้ำเสียงเขาก็รู้แล้วว่าอารมณ์ของหลินอันพลุ่งพล่านเพียงใด
จางเถี่ยมีสีหน้ากระอักกระอ่วน ทำอะไรไม่ถูก
ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าสถานการณ์เป็นยังไง! หรือว่าหัวหน้าหลินเคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน? เจ้านี่เป็นสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์เหรอ? แล้วจะมาด่าฉันทำไมล่ะ…นี่ฉันก็ถามนายอยู่ไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่ว่ายังไม่ได้แบกกลับไปสักหน่อย?
ถึงแม้จะรู้จักกับหลินอันได้ไม่นาน แต่ในความทรงจำของเขา หลินอันเป็นคนที่เยือกเย็น ใบหน้าไร้อารมณ์ และโหดเหี้ยมมาโดยตลอด อารมณ์แบบนี้มันพลุ่งพล่านเกินไปแล้ว
จางเถี่ยบ่นพึมพำในใจ
หรือว่าเป็นเพราะวันนี้หัวหน้าหลินเพิ่งจะบอกกับตัวเองว่า อย่าเชื่อซอมบี้ที่น่าสงสัยใดๆ แต่พอเขาหันมาเจอสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่น่าสงสัยก็ลังเลอยากจะช่วยกลับไป เลยทำให้หลินอันโกรธ?
ขณะที่จางเถี่ยกำลังคิดฟุ้งซ่าน หรือแม้กระทั่งพิจารณาว่าจะฉวยโอกาสที่เด็กสาวที่น่าสงสัยว่าเป็นสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์กำลังสลบอยู่ ใช้กระดูกแส้ฟาดเธอให้ตายหรือไม่…
…
หน้าตึกผู้ป่วยใน
หลินอันยืนนิ่งอยู่กับที่ ร่างกายแข็งทื่อ แม้แต่ซอมบี้ที่วิ่งเข้ามาจากไม่ไกลก็ไม่สนใจ
“ติ๊ด, สัตว์อสูรระดับ S [มังกรทมิฬแห่งห้วงอเวจี