แม้ว่าสภาพจิตใจของหลินอันจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนว่าสูญเสียอุปกรณ์ไปแล้วก็อดไม่ได้ที่จะสบถออกมา
ตรงหน้า อสรพิษทมิฬที่เรียวยาวด้วยความเร็วที่เหนือกว่าปฏิกิริยาตอบสนองของหลินอันหลายเท่า ก็กลืน [หัตถ์กลืนวิญญาณ] เข้าไปในท้องในคำเดียว ความเร็วสูงมาก เกือบจะทำให้หลินอันคิดว่าเป็นภาพลวงตา หากไม่ใช่เพราะท้องของอสรพิษทมิฬที่ป่องออกมาและน้ำลายที่ยังคงเหลืออยู่บนมือของเขา เขาถึงกับคิดว่านี่เป็นภาพลวงตา
ถุงมือเข้าท้อง อสรพิษทมิฬเรอออกมาอย่างพึงพอใจ ดูเกียจคร้านเล็กน้อย
“อร่อย…จัง!”
เสียงเด็กน้อยที่มาจากอสรพิษทมิฬเผยให้เห็นความพึงพอใจ แต่ในหูของหลินอัน ราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ
วินาทีที่แล้วยังอยู่บนสวรรค์ วินาทีถัดมาก็ราวกับอยู่ในนรก
หลินอันจ้องมองอสรพิษทมิฬอย่างไม่วางตา ฝืนทนความอยากที่จะบีบงูตัวนี้ให้ตาย สู้ไม่ได้ หากลงมือ คนที่ตายก็จะต้องเป็นเขาอย่างแน่นอน
อุปกรณ์ระดับมหากาพย์ที่ได้มาก็หายไป พร้อมกับความมั่นใจที่จะช่วยอันเซี่ยและอันจิ่งเทียนก็พังทลายลง หลินอันรู้สึกสิ้นหวังเล็กน้อย หากไม่ใช่เพราะสภาพจิตใจของเขาแข็งแกร่งพอ เปลี่ยนเป็นคนธรรมดาเกรงว่าจะรับการขึ้นๆ ลงๆ แบบนี้ได
