ผัสเช่นนี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกินเสินจื่ออี้อดนึกถึงช่วงเวลาในวัยเยาว์ไม่ได้ เธอเคยบาดเจ็บที่ข้อเท้าแบบนี้มาก่อนและก็มีคนนวดเท้าให้เธอแบบนี้ตลอดทั้งคืนเช่นกันตอนนั้นเธอคิดว่าเป็นฝีมือแม่และเชื่อมาตลอดว่าเป็นเช่นนั้นจนกระทั่งตอนนี้… เธอเงยหน้ามองชายตรงหน้าที่เสื้อผ้าเปียกโชกไปทั้งร่าง แล้วเธอก็ยกมือปิดหัวใจที่กำลังเต้นแรงอย่างประหลาด!เป็นไปได้หรือ ว่าคนที่อยู่เป็นเพื่อนเธอในถ้ำเมื่อปีนั้น คนที่นวดแผลให้เธอทั้งวันทั้งคืน คือเขา!เสินจื่ออี้ม่านตาสั่น สายตาตกตะลึง!เธอรู้มาตลอดว่าเสี่ยวเสวียนฉีเคยชอบเธอ แต่ไม่เคยรู้มาก่อนว่า มันเริ่มต้นมาตั้งแต่นานแล้ว…สายตาของเสินจื่ออี้ที่มองชายตรงหน้าค่อยๆ พร่าเลือนคนตรงหน้าราวกับเปลี่ยนกลายเป็นเด็กหนุ่มคนนั้นที่ไม่เก่งในการพูดจา เย็นชาราวกับท่อนไม้ทุกวันเสี่ยวเสวียนฉีรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของเธอ เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาเย็นชา สบกับดวงตาของเธอที่ค่อยๆ แดงขึ้น เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วขมวดคิ้วถามว่า“ทำเจ็บหรือ?”เขาพยายามควบคุมแรงแล้ว แต่ยังเจ็บอยู่หรือ?เสินจื่ออี้กัดริมฝีปาก “อืม เจ็บ” เจ็บมากจริงๆ“เจ็บแค่ไหนก็ต้องทน!” เขาพูดเสียงเย็น น้ำเสียงเข้มงวด “ใครใช้ให้เจ้าวิ่งมาที่นี่เอง ถ้าไม่ใช่เราผ่านมาพอดี คงไม่มีใครมาเก็บศพเจ้าด้วยซ้ำ!”ไม่รู้ว่าเพราะน้ำเสียงของเขาดุมาก หรือด้วยเหตุผลอื่น ดวงตาของเสินจื่ออี้แดงมากขึ้นเธอหันหน้าไปทางอื่น ในความมืดของราตรี ไ
