อ่านนิยายก่อนใครที่ https://novel-lucky.com/
“เราจะให้คนเตรียมน้ำซุปอุ่นมาให้ คราวนี้ ไม่อยากดื่มก็ต้องดื่ม”เสินจื่ออี้มองเขาที่ค่อยๆ เช็ดตัวให้แห้ง สายตาของเธอยังคงมึนงงคืนนี้เขา… พูดให้ถูกคือเขาในช่วงนี้ ทำให้เธอมองไม่เข้าใจจริงๆตอนแรก เสินจื่ออี้คิดว่า การเปลี่ยนแปลงของเขาเป็นเพียงเพื่อให้เธอตกลงไปในเหวลึกยิ่งกว่าเดิม เฆี่ยนทีหนึ่งแล้วให้ลูกอมทีหนึ่งแต่ตอนนี้เธอพบว่า ความดีที่เขาทำกับเธอ ไม่ได้แกล้งทำเพื่อหลอกลวง เพราะมันไม่คุ้มค่า หากเขามีแผนอื่น เขาไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ดังนั้น เขาต้องการชดเชยจริงๆ หรือคิดถึงตรงนี้ เสินจื่ออี้ยิ่งรู้สึกงุนงง“เสี่ยวเสวียนฉี”เธอเรียกชื่อเขาอย่างกะทันหัน เสี่ยวเสวียนฉีชะงักไปเล็กน้อย รอฟังคำพูดต่อไปของเธอเขารู้ว่าคืนนี้เธอคงอัดอั้นมานานเสินจื่ออี้ถอยไปที่มุมเตียง หันหลังให้เขา ไม่รู้ว่าเพราะไม่อยากมองเห็นเขา หรือด้วยเหตุผลอื่น เธอกำผ้าห่มแน่น ถามด้วยเสียงแหบต่ำว่า “ข้าไม่รู้ว่าทำไมคืนนี้ท่านถึงเป็นเช่นนี้”“ข้าแค่อยากรู้ว่า ถึงแม้ตอนแรกข้าจะผิดต่อท่าน แต่ทำไมตอนนั้นท่านถึงได้…”ทำกับนางเช่นนั้น โยนนางไว้ในเรือนนางกำนัลให้ถูกรังแก ทำให้นางผ่านช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต!คำถามแผ่วเสียงของเสินจื่ออี้ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงจากประตู“องค์ชาย”เป็นเยว่เมอเสี่ยวเสวียนฉีดวงตาวูบไหว มองเสินจื่ออี้แวบหนึ่ง แล้วดึงผ้าห่มมาคลุมให้เธอ“เราจะกลับมาเดี๋ยว”หลัง
