“อ้า! ว่าวของฉัน!”สายลมที่โชยผ่านกำแพงเพิ่มแรงขึ้นกะทันหัน พัดว่าวขององค์หญิงแปดหลุดลอยไปเสินจื่ออี้รีบวิ่งตามไปทันทีว่าวถูกลมพัดไปอีกฝั่งของสระน้ำ เมื่อเธอไปถึง ว่าวก็ถูกคนอื่นเก็บขึ้นมาแล้วเป็นหญิงสาวคนหนึ่งในชุดกระโปรงสีม่วง“นี่เป็นว่าวของเธอที่หล่นใช่ไหม?” เว่ยรานถือว่าวไว้ ยิ้มถามเสินจื่ออี้ที่กำลังยกกระโปรงวิ่งตามมาเสินจื่ออี้ไม่รู้จักเว่ยราน แต่เธอรู้จักคุณป้าชิงไต้ที่เดินตามมาด้านหลังดวงตาของเธอเป็นประกาย ชัดเจนว่าเธอรู้ตัวตนของหญิงสาวชุดม่วงที่อยู่เบื้องหน้าสมกับเป็นบุตรีของขุนนางที่แม้แต่บิดาของเธอยังชื่นชม นางโดดเด่นจริงๆ เป็นสตรีที่ดูมีความรู้ อ่อนโยนและใจดี ฮองเฮายวนคงจะชื่นชอบนางมาก และสมควรเป็นตัวเลือกสำหรับตำแหน่งพราชายาองค์รัชทายาทคุณป้าชิงไต้เดินเข้ามา เหลือบมองเสินจื่ออี้ ขมวดคิ้วเล็กน้อยดูเหมือนนางคิดว่าทาสต่ำต้อยไม่มีสิทธิ์จะพูดคุยกับนายของตนเช่นนี้ หรืออาจกังวลว่าเสินจื่ออี้อาจทำอะไรกับเว่ยราน จึงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มายืนบังหน้าเว่ยรานเสินจื่ออี้รู้สึกจนปัญญา การที่คุณป้าชิงไต้ระแวดระวังเช่นนี้ช่างเกินความจำเป็นเธอจะทำอะไรได้?หรือพูดอีกอย่าง เธอมีสิทธิ์อะไรที่จะทำอะไร“คุณหนูเวย นี่คือองค์หญิงแปด” คุณป้าชิงไต้แนะนำให้เว่ยรานรู้จักองค์หญิงแปดที่วิ่งมาถึงเงยหน้ามองพี่สาวสวยใจดีตรงหน้า ลืมตากลมโตถาม:“เธอคือคนที่นางกำนัลพูดถึงใช่ไหม? ภรรยาในอนาคตของพี่ชายองค์รั
