คุณป้าชิงไต้พอดีมีธุระต้องจากไป ตอนนี้ที่นี่จึงมีเพียงเธอและนางกำนัลสองคนที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านข้างเว่ยรานหันไปมองที่ที่เพิ่งพบกับเสินจื่ออี้ แล้วเอียงหน้าถามนางกำนัลที่อยู่ข้างๆ:“นางกำนัลที่อยู่ข้างองค์หญิงแปดเมื่อครู่ คือคุณหนูจากตระกูลเซินใช่ไหม?”นางกำนัลตกใจจนหน้าซีด รีบส่งเสียง “ชู่” แล้วพูดว่า: “คุณหนูเวย คำนี้ท่านพูดในวังไม่ได้นะคะ ตอนนี้แคว้นเป่ยฉีไม่มีตระกูลเซินแล้ว ก็ย่อมไม่มีคุณหนูเซินอะไรนาง… แค่ทาสต่ำต้อยที่เพิ่งถูกขับออกจากตำหนักบูรพาเท่านั้น”เว่ยรานครุ่นคิด ไม่พูดอะไรอีก ค่อยๆ ก้มหน้าลงที่จริงก่อนที่จะเข้าวังวันนี้ เธอก็ได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับเสินจื่ออี้มาแล้ว ไม่รู้ว่าใครเป็นคนบอก แต่บังเอิญว่า เธอรู้เรื่องในอดีตที่เสินจื่ออี้เคยรับใช้เสี่ยวเสวียนฉีที่ตำหนักบูรพาที่จริงการที่องค์ชายในวังจะมีสาวรับใช้ข้างเตียงก่อนที่จะได้ชายาเอกนั้น ไม่ใช่เรื่องแปลก ยิ่งเป็นราชันย์แคว้นเป่ยฉีในอนาคตด้วยแล้วก่อนหน้านี้เว่ยรานคิดว่า ไม่ว่าเสินจื่ออี้จะเคยมีสถานะเช่นไรมาก่อน เมื่อกลายเป็นทาสนักโทษแล้ว ย่อมต้องแตกต่างจากเดิมมากแต่เมื่อได้พบหน้ากันวันนี้ ภายนอกแล้ว คุณหนูเสิ่นคนนี้ไม่เหลือสภาพสาวงามเหมือนแต่ก่อนจริงๆ ดูตกต่ำมาก แต่เว่ยรานกลับรู้สึกได้ถึงความเข้มแข็งที่แตกต่างจากคนอื่น และประกายคมกล้าที่ซ่อนอยู่ในดวงตาใช่แล้ว จากคุณหนูที่ตกต่ำมาถึงขนาดนี้ แต่ยังมีชีวิตอยู่ได้ถึงทุกวันนี้ นาง
