ี้จึงกลับมารู้สึกตัวอีกครั้งเธอคลายมือที่กำแน่นโดยไม่รู้ตัว และเมื่อเงยหน้าขึ้น สีหน้าของเธอก็กลับมาเป็นปกติแล้วด้วยคำสัญญาจากเว่ยราน เมื่อองค์หญิงแปดมองว่าวเก่าของตัวเอง ก็ยิ่งดูไม่ชอบขึ้นเรื่อยๆ จนโยนทิ้งไปด้านข้างเด็กๆ เป็นแบบนี้ ชอบของใหม่เบื่อของเก่า แต่ทุกอย่างก็มีความสดใหม่อยู่ชั่วคราว เผลอๆ สิ่งที่วันนี้บอกว่าไม่ต้องการแล้ว วันหน้าอาจจะอยากได้อีกเสินจื่ออี้ไม่อยากให้เกิดเรื่องยุ่งยากในภายหลัง จึงก้าวไปข้างหน้าเพื่อเก็บว่าวที่องค์หญิงแปดโยนทิ้งไว้ขณะที่ลุกขึ้น สายตาของเธอตกไปที่หญิงสาวชุดม่วงที่กำลังคุยกับคุณป้าชิงไต้อย่างสนุกสนานขณะเดินจากไปไม่รู้ว่าทำไม ทั้งที่เพิ่งเคยเจอกันเป็นครั้งแรก เธอกลับรู้สึกว่าคุณหนูเว่ยคนนี้คุ้นตาอยู่บ้างเสินจื่ออี้นึกทบทวนเธอจำได้ว่า วันที่ต้าจ้วงพาเธอไปที่สถานพยาบาลในเมืองหลวง ตอนที่เธอเพิ่งเข้าไป พอดีมีหญิงสาวคนหนึ่งเดินสวนเธอออกมารูปร่างของทั้งสองคนนี้ ดูคล้ายกันอย่างประหลาดแต่เมื่อคิดอย่างถี่ถ้วนอีกครั้ง เสินจื่ออี้ก็รู้สึกว่าตัวเองคิดมากเกินไปคุณหนูเว่ยเพิ่งมาถึงเมืองหลวง หากป่วยไข้ไม่สบายก็ย่อมมีหมอหลวงคอยดูแลไม่ก็ต้องเป็นคนตระกูลเว่ยที่เชิญหมอไปรักษาถึงที่ ไหนเลยจะเป็นไปได้ที่เธอจะไปที่สถานพยาบาลด้วยตัวเอง? ยิ่งเป็นสถานพยาบาลเล็กๆ ก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้หลังจากเหตุการณ์เล็กๆ นี้ผ่านไป เว่ยรานที่จากไปแล้วนั่งอยู่ที่ศาลาอีกด้านหนึ่งของอุทยานหลวง
