การแอบอ้างเพราะต้องการลงโทษเขา จึงไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้!เพื่อลงโทษเขา ถึงได้คิดหาวิธีหนีไป!นางต้องการจะจากเขาไปตลอดกาล และเป็นเช่นนี้เสมอมา!“อย่าท้าทายความอดทนของข้า! วันนี้ข้าอาจจะดีกับเจ้าได้ แต่วันต่อไปก็อาจจะส่งเจ้าไป…” สายตาของเสี่ยวเสวียนฉีเริ่มดุร้ายมากขึ้นเสินจื่ออี้สบตากับดวงตาเย็นชาที่เต็มไปด้วยความโกรธของเขา แล้วยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “ส่งข้าไปสู่ยมโลกหรือ? แน่นอนว่าได้สิ ท่านคือองค์รัชทายาท ท่านอยากทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น หม่อมฉันเป็นเพียงสาวใช้ต่ำต้อย หม่อมฉันเข้าใจดี แต่หม่อมฉันหวังว่าองค์รัชทายาทก็จะเข้าใจเช่นกัน”เสี่ยวเสวียนฉีจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและห่างเหินของนางดวงตาของเขาแดงก่ำ ลำคอกระเพื่อมขึ้นลง!มือที่บีบใบหน้าของนางก็ค่อย ๆ ออกแรงมากขึ้นแต่สุดท้าย ความโกรธทั้งหมดในใจของเขากลับกลายเป็นกำปั้นที่บีบแน่นจนลั่นเสียง และระบายออกที่โต๊ะด้านหลังเสินจื่ออี้!เขาตวัดหมัดลงไป!เสียงดังสนั่น โต๊ะแตกเป็นเสี่ยง อาหารที่เหลือทั้งหมดตกลงบนพื้น เช่นเดียวกับเสินจื่ออี้ที่ถูกเขาโยนทิ้งไว้บนพื้น แตกสลายและดูอ่อนแอ!เสี่ยวเสวียนฉีโกรธจนเดินจากไปในที่สุดเหมือนกับทุกครั้งที่พวกเขาอยู่ด้วยกันตามลำพัง ทุกอย่างจบลงด้วยความโกรธเกรี้ยวของเขาแต่เมื่อเขาจากไปแล้ว ในใจของเสินจื่ออี้กลับรู้สึกโล่งและสงบความดีของเขาที่มีต่อนาง มาเร็วเกินไป ไม่จริงใจเกินไป ทำให้เสินจื่ออี้รับมือไม่ท
