กลิ่นหอมสดชื่นของดอกบัวก็โชยมา คล้ายคลึงกับกลิ่นหอมของถุงหอมดอกบัวเซียนที่หลิวเหมยเอ๋อร์เคยมอบให้หลี่ลี่ กลิ่นหอมแทรกซึมเข้าสู่ปอด ทำให้จิตใจสดชื่นขึ้นทันที
หลิวเหมยเอ๋อร์ได้กลิ่นหอมของดอกบัวก็หยุดฝีเท้า
“ดอกบัวเซียนนี้หายากมาก ดังนั้นในลานสวนนี้จึงมีเพียงดอกบัวหยกที่เลียนแบบกลิ่นของมันเท่านั้น” ท่านผู้ดูแลไป๋แนะนำ
“เหมยเอ๋อร์เลือกห้องนี้เถอะ! ถ้าสิ่งอำนวยความสะดวกภายในยังดีอยู่” หลี่ลี่รู้ว่าหลิวเหมยเอ๋อร์ขี้อายง่าย จะไม่เอ่ยปากแย่งกับเขา จึงตัดสินใจแทนนางทันที
เดินตามเส้นทางที่ปูด้วยหินสีเขียวในลานสวน ผ่านทุ่งดอกไม้สวยงาม ทุกคนมาถึงปากถ้ำ
มองจากภายนอก ปากถ้ำดูเหมือนเปิดอยู่ท่ามกลางทะเลดอกไม้ ดอกบัวหยกสีขาวบริสุทธิ์ถูกปลูกอย่างหนาแน่นทั้งสองข้างของปากถ้ำ กิ่งก้านและใบเชื่อมต่อกัน ดอกไม้บานสะพรั่ง แทนที่จะเรียกว่าปากถ้ำ เรียกว่าประตูดอกไม้น่าจะเหมาะสมกว่าเมื่อก้าวเท้าเข้าไปในถ้ำ หลี่ลี่ก็ตกตะลึงกับทุกสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าในทันที
ถ้ำที่คิดว่าจะมืดมิดกลับสว่างราวกับกลางวัน ทั้งสองข้างของปากถ้ำในระยะหลายเมตรฝังไปด้วยเกล็ดปลาอสูรขนาดเท่าฝ่ามือ เรียงเป็นระเบียบ แสงทุกเส้นสะท้อนจากเกล็ดที่เรียบเหมือนกระจกเข้าไปในถ้ำ ม่านผ้าสีดำขนาดใหญ่ซ่อนอยู่ในซอกเว้าบนเพดานถ้ำ คงจะใช้ดึงลงมาบังปากถ้ำได้
ถ้ำลาดลงอย่างช้าๆ ตรงกลางห้องโถงใหญ่ปลูกสมุนไพรนานาชนิดที่กำลังเบ่งบาน เป็นสวนดอกไม้ ประกอบกับแสงสว่
