ล้วซุกหัวลงไปในอาภรณ์ที่สยายออกของนาง…หลังความร้อนผ่าวผ่านไป ดวงตาของเสินจื่ออี้เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่ถูกบังคับให้เกิดขึ้นแม้คืนนี้เขาจะไม่ได้ทำถึงขั้นสุดท้าย แต่ก็เหมือนปกติ เขาทำให้นางทั้งทรมานและเกิดความรู้สึกที่อยากทำต่อไปในเวลาเดียวกันหญิงสาวที่นอนอยู่ข้างใต้ อ่อนนุ่มและแนบชิดช่างยั่วยวน เมื่อได้สัมผัสครั้งหนึ่งแล้ว ก็ไม่อยากปล่อยเสี่ยวเสวียนฉีนอนตะแคงอยู่ด้านข้าง เท้าคางมองนาง เพราะดวงตาที่ดูอำมหิตถูกความมืดบดบังไปครึ่งหนึ่ง คืนนี้เขาดูไม่เย็นชาเหมือนปกติ แม้แต่น้ำเสียงก็ไม่ได้กดดันเหมือนเคย“ต่อไปอาหารและยาบำรุงของเจ้า ข้าจะให้คนจัดส่งมาให้แยกต่างหาก ไม่ว่าเจ้าจะเลือกอยู่ที่วังหลีเยว่หรือที่ไหน เยว่เมอจะติดตามเจ้าตลอดเวลา พร้อมช่วยเหลือเมื่อเรียกใช้ หากเจ้าไม่ชอบให้เยว่เมอติดตาม เปลี่ยนคนใหม่ก็ได้”คำพูดฉับพลันนี้ ทำให้เสินจื่ออี้ที่ร่างกายยังร้อนรุ่มสะดุ้งเฮือก“องค์รัชทายาท ท่านกำลังพูดอะไร?”นางฟังไม่เข้าใจหรือควรพูดว่า เขาเปลี่ยนไป เปลี่ยนจนนางจำไม่ได้?วันนี้ไม่เพียงช่วยนาง แต่ยังพูดสิ่งเหล่านี้?นี่เป็นความฝันหรือ! เสินจื่ออี้คิดเขาไม่มีวันอ่อนโยนและสงบแบบนี้ ไม่มีวัน!
