สนิท“พูดไม่ได้หรือ?” เขาถามวันนี้พี่ต้าจวงดูเหมือนจะพูดเยอะเป็นพิเศษเสินจื่ออี้ก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาที่เป็นเพียงองครักษ์คนหนึ่ง ถึงได้สนใจในเรื่องของเธอมากขนาดนี้แต่เธอไม่ใช่คนที่ชอบเปิดเผยบาดแผลของตัวเองต่อหน้าผู้อื่น เธอเป็นแบบนี้เสมอ ซ่อนทุกสิ่งที่น่าอับอายไว้อย่างดี โดยเฉพาะในวัง ต่อหน้าเสี่ยวเสวียนฉีจะว่าเธอเสแสร้งก็ได้ หรือจะว่าเธอหาเรื่องก็ได้นี่คือความอัปยศของเธอ เป็นอดีตที่เสินจื่ออี้ไม่อยากหวนคืนมากที่สุดในชีวิตนี้!ใครเล่าจะนำบาดแผลที่เจ็บปวดที่สุดของตัวเอง ไปแสดงให้คนที่เป็นต้นเหตุดู?เสินจื่ออี้ดึงแขนเสื้อปกปิดส่วนที่น่าเกลียดนั้น แล้วหัวเราะเบาๆ พร้อมพูดว่า:“ไม่มีอะไรหรอก เป็นเพราะฉันเผลอไม่ระวังเอง”เธอพูดอย่างเรียบเฉย ราวกับว่านี่เป็นเพียงบาดแผลเล็กๆ ที่ไม่มีอะไรน่าสนใจบนร่างกายของเธอเท่านั้นและความจริงก็เป็นเช่นนั้น สำหรับเธอแล้ว บาดแผลเช่นนี้มีมากมาย ไม่ใช่แค่บนร่างกาย แต่มากกว่านั้น คือในหัวใจชายข้างกายกลืนน้ำลาย เบนสายตาเย็นชาไปที่อื่น ใบหน้าธรรมดาไร้อารมณ์ใดๆไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่บางทีเขาอาจจะเชื่อในคำโกหกของเธอจริงๆ จึงไม่ถามอีกต่อไปเสินจื่ออี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดีที่พี่ต้าจวงเป็นคนรู้กาลเทศะ ไม่ได้น่าเบื่อถึงขั้นซักไซ้จนถึงรากเหง้าทั้งสองไม่พูดอะไร บรรยากาศช่างอึดอัดและแปลกประหลาดในขณะที่เสินจื่ออี้คิดว่าเขาคงไม่เอ่ยปากอีก เขาก็พูดขึ้นอย่างกะทันหัน“เจ็บไห
