สองคนมองตามไปตามทิศทางที่รถม้าเคลื่อนออกไปจางเยียนเยียนมีใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่จะได้จับผิดเสินจื่ออี้!เสี่ยวจื่อหรูกลับมองอย่างครุ่นคิด: “บางทีนี่อาจเป็นเพียงความเข้าใจผิด คุณหนูจาง พวกเราควรรีบออกไปจากที่นี่ดีกว่า”แต่จางเยียนเยียนกลับไม่ยอม เมื่อครู่เพิ่งได้ยินว่าเสินจื่ออี้นี่ตามนายคนใหม่มาและยังตามนายคนใหม่มาที่วัดด้วย เธอรู้สึกไม่พอใจอยู่ในใจในความคิดของเธอ เสินจื่ออี้ไม่สมควรได้รับจุดจบที่สงบสุขเช่นนี้ เธอสมควรใช้ชีวิตอย่างทรมานในซินเจ่อคู่จนแก่เฒ่าต่างหาก!แต่เสี่ยวจื่อหรูกลับดูไม่สนใจและไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้“พอเถอะ พวกเรารีบไปกันเถอะ”อีกด้านหนึ่ง ในรถม้าที่กำลังลงจากภูเขาเพื่อมุ่งหน้าไปยังกรมอาญาต้าหลี่เสินจื่ออี้พิงผนังรถ นั่งพักสงบจิตใจคืนที่แล้วเพราะเหตุการณ์กับเยว่เมอ ทำให้เธอนอนไม่ค่อยหลับทั้งคืน พอหลับตาเธอก็เห็นหมาป่าหิวโซตัวหนึ่ง ไล่ต้อนเธอไปยังมุมถ้ำของมัน เพื่อจะกินเธออย่างไร้ความปรานีที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ ในความฝัน หมาป่าหิวโซตัวนั้นกลับกลายเป็นร่างของเสี่ยวเสวียนฉี และถ้ำหมาป่ารอบๆ ก็กลายเป็นตำหนักบูรพาที่เธอพยายามทุกวิถีทางที่จะหนีออกมาเขาข่มขู่เธอและทารุณเธอเช่นเคยแต่แล้วทีละน้อย ร่างของเขาในความฝันก็เปลี่ยนเป็นหญิงสาวร่างเล็กบอบบางเธอมองไม่เห็นใบหน้า… แต่ที่แน่ๆ คือในความฝันหญิงสาวคนนั้นสวมใส่เสื้อผ้าและคราบของเสี่ยวเสวียนฉีเมื่อเสินจื่ออี้พ
