กลับไปมอง เจอกับใบหน้าเย็นชาขยายใหญ่ขององครักษ์ประจำตัว“ต้าจวง ไม่ได้บอกหรือว่า คนตกใจคนจะตกใจตายไปเลย แล้วทำไมเจ้าต้องมายืนใกล้ข้าขนาดนี้ด้วย?”“ท่าน พัดของท่านตกอยู่”หลิวซื่อไป๋ก้มลงมองโอ้ ตกจริงๆ ด้วยนี่เป็นพัดที่เขาชอบที่สุด จะให้พังเสียไม่ได้เด็ดขาดหลิวซื่อไป๋ก้มลงเก็บ พอเงยหน้าขึ้นมา เสินจื่ออี้ก็ฉวยโอกาสตอนเขาเก็บพัด เดินนำหน้าไปแล้วท่านหลิวที่พลาดโอกาสเดินไปกับสาวงามเกาศีรษะอย่างงุนงงไม่ถูกสิ เหมือนมีอะไรไม่ชอบมาพากลนะ?พัดเก็บไว้ที่เอวด้านหลัง ทำไมถึงได้หล่นไปอยู่ข้างหน้า? พัดมีขางอกเดินได้เชียวหรือ?หลิวซื่อไป๋เกาศีรษะครุ่นคิดอยู่ครึ่งวัน ก็คิดไม่ออกถึงสาเหตุ พอเห็นว่าเสินจื่ออี้เดินไปไกลแล้ว เขาจึงจับเข็มขัดกางเกงที่เกือบจะหลุด รีบวิ่งตามไปเนื่องจากหลิวซื่อไป๋ได้ส่งบัตรเชิญมาเมื่อวาน วันนี้จึงเข้ามาอย่างราบรื่นแต่สำหรับสถานที่เช่นกรมอาญาต้าหลี่ แม้แต่คนที่มีตำแหน่งเหมือนหลิวซื่อไป๋ ก็ไม่สามารถพาคนเข้ามาได้ตามใจจึงต้องให้ต้าจวงรออยู่ข้างนอกตอนเข้าไป ต้าจวงเจาะจงบอกกับหลิวซื่อไป๋ว่า: “ท่านโปรดระวังทุกอย่าง”แม้จะเป็นคำพูดที่แสดงความเป็นห่วง แต่เมื่อตกถึงหูของเสินจื่ออี้ กลับรู้สึกว่ามีความหมายคล้ายการข่มขู่อย่างประหลาดน่าเสียดายที่หลิวซื่อไป๋หัวเราะฮ่าๆ โดยไม่ได้สนใจ ตบอกตัวเองพูดว่าเขาทำได้!หลังจากเข้าไป เสินจื่ออี้มองออกไปข้างนอก อดรู้สึกสงสัยไม่ได้จึงถามหลิวซื่อไป๋:“ท่านหลิ
