งต้นไม้ข้างหน้าแน่นอนว่าเสินจื่ออี้ไม่ได้สงสัยว่าเยว่เมอจะหักหลังเธอ แต่คืนนี้เยว่เมอดูแปลกไปจริงๆเธอมองไปรอบๆ แล้วค่อยๆ เดินอย่างระมัดระวังตามทิศทางที่เยว่เมอเพิ่งจากไปตามที่เธอคาดไว้ เยว่เมอไม่ได้อยู่แถวต้นไม้ใหญ่เมื่อครู่ที่เขาเดินผ่านตรงนี้ ดูเหมือนจะเป็นเพียงการลวงเท่านั้นคิดว่าคงหาเยว่เมอไม่เจอแล้ว แต่ในตอนนี้กลับได้ยินเสียงสนทนามาจากด้านในกำแพงไม่ไกลเป็นเสียงของเยว่เมอ“คนอยู่ที่ทางเล็กๆ ตรงโน้นแล้ว เดี๋ยวข้าจะพาเธอไปที่บ้าน ตอนเจ้าปรากฏตัวระวังหน่อย อย่าให้เธอสงสัย เธอเริ่มมีความเคลือบแคลงแล้ว”เสินจื่ออี้เงี่ยหูฟังเสียงของเยว่เมอยังคงดังต่อไป“ข้าได้จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว จะไม่มีใครพบเราแน่นอน”“หากเธอมีปฏิกิริยารุนแรง โวยวายในห้อง เจ้าก็…”เสินจื่ออี้: “…”เธอไม่เคยคิดเลยว่าการถูกตบหน้าจะมาเร็วเช่นนี้หากไม่ได้ยินกับหูตัวเอง เสินจื่ออี้คงไม่เชื่อว่าเยว่เมอจะหักหลังเธอ!และฟังจากบทสนทนานี้ ดูเหมือนเขาไม่เพียงแต่จะขายเธอ แต่ยังเหมือนจะส่งเธอไปขึ้นเตียงกับคนอื่น!“ครับ คุณชาย บ่าวจำได้แล้ว” อีกฝ่ายกลับเป็นชายชรา!เสินจื่ออี้ถูกทำให้ขำออกมาด้วยความโกรธมองดูแสงจันทร์สีซีดเผือดเหนือศีรษะ รอยยิ้มขมขื่น เธอส่ายหัวเบาๆการถูกเสี่ยวเสวียนฉีส่งไปขึ้นเตียงกับคนอื่นไม่ใช่ครั้งแรกแต่ไม่ว่าจะเกิดขึ้นกี่ครั้ง หัวใจของเธอที่ชินกับการถูกเข็มแทงแล้วก็ยังคงเจ็บปวดอย่างรุนแรงพอดีตอนนั้นเอง เยว่เมอพ
