ูกล่าว “ฉันได้ยินท่านพ่อพูดว่า หน้าผาแบบนี้ก้อนหินมักจะกลิ้งลงมาคุณหนูจาง พวกเราเร็วๆ หน่อยเถอะ”แล้วก็มีก้อนหินกระแทกใส่ตัวเสี่ยวจื่อหรูอีกครั้ง“อา! กุ๋นจู ท่านเป็นอะไรหรือไม่!?”“ไปๆๆ พวกเราเร็วเข้า!”เดินเร็วเกินไป จางเยียนเยียนพลาดเหยียบก้อนหินบนพื้น พลันล้มไปข้างหน้าพอดีไปทับเสี่ยวจื่อหรูสองคนตัวพันกัน กลิ้งเข้าไปในบ่อโคลนข้างๆด้วยกัน ทันใดนั้นกลายเป็นคนโคลน!เสี่ยวจื่อหรูจึงหมดความสงบและความอ่อนโยน กล่าวด้วยความโกรธ“จางเยียนเยียน เจ้าตั้งใจ!”จางเยียนเยียนรีบอธิบาย “กุ๋นจู มัน ไม่ใช่ความผิดของฉันจริงๆนะ… กุ๋นจู!”เสี่ยวจื่อหรูปีนออกมาจากบ่อโคลนอย่างอเนจอนาถ โกรธมาก เดินจากไป!“กุ๋นจู! กุ๋นจู…”เมื่อทั้งสองเดินไปไกล เสินจื่ออี้จึงออกมาจากมุม ในมือถือก้อนหิน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาวิธีขว้างก้อนหินนี้ เป็นสิ่งที่นางเรียนรู้ตอนเด็กๆ เมื่อแอบออกไปจับนกกับพี่ชายไม่คิดว่าจนถึงตอนนี้นางก็ยังไม่ลืมจริงๆ แล้วเสินจื่ออี้เองก็เป็นเด็กซนตั้งแต่เด็ก เพียงแต่ภายหลังรู้จักกับมู่จิ่งชูนางจึงเก็บซ่อนนิสัยจริง ต่อมาเมื่อเข้าตำหนักบูรพา ผ่านความทรมานอันโหดร้ายจนถึงตอนนี้ เสินจื่ออี้แทบจะสูญเสียตัวตนทั้งหมดจนถึงเวลานี้ นางจึงรู้สึกเหมือนได้พบตัวเองในอดีตอีกครั้ง“จิ๊ๆๆ ที่แท้เป็นเจ้าที่ทำร้ายกุ๋นจูและคุณหนูจาง ฉันเห็นหมดแล้ว อย่าได้แก้ตัวนะ!”ตอนกำลังจะจากไป ร่างหนึ่งปรากฏด้านหลังเสินจื่ออี้เป็นชาย ค
