วรจะเป็นชายหนุ่มแต่ฟังเสียงแปลกมาก เสินจื่ออี้น่าจะไม่รู้จักเขานางไม่ตั้งใจจะสนใจ อย่างไรก็ไม่มีใครเห็นว่าเป็นนางทำ ไม่ยอมรับแล้วจะเป็นอย่างไรคนผู้นั้นยื่นแขนขวาง กั้นทางนาง“อย่างไร เจ้าไม่ยอมรับอีกหรือ ฉันเห็นชัดๆ เด็กสาวเจ้า ช่างใจร้าย เล่นงานพวกเขาถึงตาย”เสินจื่ออี้แท้จริงแล้วอยากเล่นงานพวกนี้ถึงตาย และความคิดนี้ก็มีมานานแล้วในอดีต นางก็มีนิสัยที่ต้องแก้แค้นให้ได้!ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด นางถูกบดขยี้จนไร้ความคมและเหลี่ยมคมแต่นางมั่นใจว่า เมื่อครู่นางไม่ได้ใช้แรงเต็มที่ หากนางเดือดดาลจริงๆ จางเยียนเยียนและเสี่ยวจื่อหรูต้องกลับไปด้วยสภาพที่ตาบวมจมูกบวมแน่เสินจื่ออี้หันหลังกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย แน่ใจว่าตนไม่รู้จักชายแปลกหน้าผู้นี้ครุ่นคิดชั่วขณะ จู่ๆ ก็พูดว่า “มือของท่านดูเหมือนจะสกปรก”ชายหนุ่มคนนั้นคิดว่า อย่างนั้นหรือ? เขาเสียบพัดพับไว้ที่ต้นคอด้านหลัง รีบก้มหน้าดูและกางฝ่ามือปั๊บก้อนหินก้อนหนึ่งถูกเสินจื่ออี้โยนลงไปในฝ่ามือเขาอย่างมั่นคงเสินจื่ออี้ยกมุมปากยิ้ม ปัดฝุ่นในมือ รอยยิ้มไม่ถึงดวงตา “เรียบร้อย ตอนนี้เป็นท่านที่ขว้าง” นางพูดจบก็หันหลังชายหนุ่มคนนั้นอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะเสียงดัง!“สนุกจริง! สนุกจริง! เจ้าหญิงสาวคนนี้ ช่างสนุกจริงๆ!”“ไม่ทราบว่าคุณหนูแซ่อะไรชื่ออะไร วันหน้าจะได้หาเจ้ามาเล่นด้วย”
