สนมไท่เจาอี๋โยนปิ่นทั้งหมดกลับลงกล่องเครื่องประดับ ขมวดคิ้วแน่น:“พอแล้ว อย่าพูดอีก ลงไปได้”ยวี่เถารู้ว่าควรหยุดแค่ไหน นายหญิงห่วงใยองค์หญิง ต้องเข้าใจในที่สุดแน่*เสินจื่ออี้เป็นเพียงนางกำนัล จากซินเจ่อคู่มาถึงวังหลีเยว่ เป็นเพียงเรื่องเล็ก แต่เพราะเมื่อวานฮองเฮายวนมาที่วังหลีเยว่และก่อเรื่อง ดังนั้นแม้เรื่องที่นางมาวังหลีเยว่จะเล็กแค่ไหน ก็ถูกเล่าลือไปทั่วฮูกงแล้วแต่เช้าตรู่ เสินจื่ออี้และยวี่เถาไปที่โรงครัวหลวงด้วยกันวังหลีเยว่ไม่มีครัวเล็ก สิ่งของต่างๆ ล้วนต้องให้นางกำนัลไปรับที่โรงครัวหลวงหลังจากเสินจื่ออี้มาถึงวังหลีเยว่ นี่ก็กลายเป็นงานของนางแต่เดิมพระสนมไท่เจาอี๋ไม่ได้ตั้งใจให้นางออกไปโชว์ตัว เพราะเรื่องที่เสินจื่ออี้ถูกคนจับตาในวัง ใครๆ ก็รู้ แต่เสินจื่ออี้อาสารับผิดชอบเรื่องอาหาร พระสนมไท่เจาอี๋ก็ปล่อยให้นางไปสถานที่อย่างโรงครัวหลวงดูเหมือนจะมีคนหลากหลาย แต่กลับเป็นสถานที่ดีสำหรับการเดินทางและการรับฟังข่าวสารเมื่อมาถึงโรงครัวหลวง เสินจื่ออี้ก็ได้ยินเรื่องราวของนางกำนัลที่เสียชีวิตอย่างกะทันหันที่ซินเจ่อคู่วันนั้นนางกำนัลคนนี้นางรู้จัก เพราะมาถึงซินเจ่อคู่วันเดียวกัน และถูกขังด้วยกันเสินจื่ออี้เงียบและฟังคนอื่นพูดอย่างเงียบๆ ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน ฝ่ามือเริ่มชื้นเหงื่อบางๆหากไม่ใช่พระสนมไท่เจาอี๋มาทันเวลา บางทีนางกำนัลที่ตายในตอนนี้อาจเป็นนางก็ได้แต่คนในวังที่ไม่ต้องการนางก็ม
