เสี่ยวเย่กำมือกราชับสมุดเล่มนั้นแน่น จนเกือบจะทำให้สมุดแหลกคามือ!เขาจ้องมองเสี่ยวเสวียนฉีตรงหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยประกายไฟ!เสี่ยวเสวียนฉีไม่น่าจะถึงขั้นปลอมแปลงในสมุดบันทึกนี้ การล่าสัตว์ได้เท่าไร แค่สืบดูสักหน่อยก็รู้แล้ว!ที่จริงเขาเตรียมพร้อมมาก่อนแล้วที่ก่อนหน้านี้ไม่พูด ไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากพูด แต่เตรียมเอาออกมาตบหน้าอีกฝ่ายในเวลาที่เหมาะสมที่สุดต่างหาก!เสี่ยวเสวียนฉีพูดเช่นนี้ก็เพื่อต้องการบอกเขาคนของเขา มีแค่เขาไม่ต้องการ คนอื่นอย่าคิดจะหมายปอง!“เสี่ยวเสวียนฉี เจ้า…!”“พอเถอะ!” ฮ่องเต้ฉงหมิงที่ไม่ได้พูดอะไรมาตลอด ตอนนี้เอ่ยขึ้นมา พระองค์ทอดพระเนตรลูกชายทั้งสองที่กำลังปะทะกัน สายตาเยียบเย็นกวาดมองเสินจื่ออี้“พวกเจ้าจะมาทะเลาะอะไรกันตรงนี้? ไม่กลัวคนรู้แล้วจะหัวเราะเยาะเทียนเจียของเราเหรอ!”เสินจื่ออี้รู้ว่าฮ่องเต้ฉงหมิงจะไม่โทษลูกชายของตัวเอง พระองค์กำลังโยนเรื่องวันนี้ทั้งหมดมาให้นาง“เรายังมีธุระ ให้ถือเสียว่าวันนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ออกไปกันเถอะ!”เสี่ยวเย่มองมาที่เสินจื่ออี้ ดวงตาของเขามีแววละอายใจ ละอายใจที่เขาสัญญากับนางแล้ว แต่กลับไม่สามารถพานางออกจากวังปีศาจนี้ได้เสี่ยวเสวียนฉีก้าวมาบังสายตาเขา แล้วเชิดหน้าขึ้นมองไปด้านหน้า!“ฝ่าบาทรับสั่งให้พวกเราออกไปแล้ว องค์ชายสี่ยังรออะไรอีกหรือ?”แววตาของเขาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยเหน็บแนมเสี่ยวเย่กำหมัดแน่น เอ่ยเสียงเบาให้ได้ยินแค่สองคนว่า
