้อเล่นแล้ว”“คุณหนูเสิ่นมีเวลาคุยกับข้าไหม?” พระสนมไท่เจาอี๋กลอกตาอย่างอ่อนช้อย ยิ้มพูดว่า “เรื่องนี้ คุณหนูเสิ่นในตอนนี้น่าจะสนใจมาก”รอยยิ้มบนใบหน้าเสินจื่ออี้จางหายไป มองพระสนมไท่เจาอี๋ด้วยแววตาลึกล้ำในเวลาเดียวกัน อีกด้านหนึ่งที่ตำหนักบูรพาเสี่ยวเสวียนฉีกำลังเปลี่ยนผ้าพันแผล เพราะคนที่รับใช้นั้นงุ่มง่าม อารมณ์ของเขาจึงไม่ดีเลย!“เรื่องเล็กแค่นี้ก็ทำไม่ได้ ออกไปให้หมด!”เยว่เมอเดินเข้ามา พอดีเห็นเหล่าทาสที่ถูกด่าออกมาเขาหุบปากแน่น ที่จริงไม่ต้องพูดก็รู้ว่าองค์ชายกำลังโมโหเรื่องอะไร“ฝ่าบาท หรือจะให้ไปรับตัวนางกลับมา?”เสี่ยวเสวียนฉีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดเสียงเย็นว่า “เราไม่รู้ว่าเจ้ากำลังพูดถึงอะไร”เขาเริ่มสวมเสื้อคลุมไม่มีนาง เขาก็ใช่ว่าจะอยู่ไม่ได้หรือ?ช่างน่าขัน“นางไม่ใช่ทาสของตำหนักบูรพาแล้ว จะตายหรือจะรอด ก็ไม่เกี่ยวกับเรา ต่อไปนี้ห้ามพูดถึงนางอีก”
