ั้นเธอไม่ได้สนใจมากนักไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้จริงๆ!ดังนั้น ตั้งแต่การล่าสัตว์ครั้งก่อน ที่เขายอมเสี่ยงชีวิตเพื่อให้ได้รางวัล ก็เพื่อวันนี้แล้วหรือ?เธอรู้สึกประหลาดใจมากประหลาดใจที่เสี่ยวเย่ทำเพื่อเธอถึงขั้นนี้!เธอจ้องมองเสี่ยวเย่ ดวงตาที่เป็นประกายมีทั้งความตกใจและความขอบคุณ!แต่มากกว่านั้น…คือความกลัว!เสินจื่ออี้ไม่รู้ว่าตัวเองกลัวอะไร การออกห่างจากเสี่ยวเสวียนฉี ออกจากตำหนักบูรพา สำหรับเธอแล้วมีแต่ข้อดีแต่เธอก็รู้สึกกลัวขึ้นมาในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกเป็นห่วงมากเพราะเสี่ยวเสวียนฉีอาจไม่ยอมปล่อยเธอไปจริงๆ และฮ่องเต้ฉงหมิงก็อาจจะไม่พอใจเสี่ยวเย่เพราะเรื่องนี้เสี่ยวเย่จะต้องเผชิญศัตรูทั้งสองด้านแบบนี้“ฝ่าบาท องค์ชายสี่…” เสินจื่ออี้อยากจะก้าวออกมาพูดอะไรบางอย่างเสี่ยวเย่ได้เอ่ยปากอีกครั้ง!“เสด็จพ่อ สุภาษิตกล่าวไว้ว่า คำพูดของฮ่องเต้เหมือนม้าที่ปล่อยแล้ว ยากที่จะเรียกกลับ นี่คือสิ่งที่ฝ่าบาททรงรับปากในการล่าสัตว์ครั้งนั้น เสด็จพ่อคงจะไม่ปฏิเสธใช่ไหม!”นี่ชัดเจนว่าเป็นการบีบบังคับแล้ว!ฮ่องเต้ฉงหมิงหายใจหนักขึ้นแน่นอนว่าเขาไม่อยากจะรับ!แต่เสี่ยวเย่เพียงแค่ต้องการจัดนางกำนัลให้ไปอยู่กับกุ่ยเฟย ไม่ได้ขอให้อยู่ข้างตัวเขาเอง ฮ่องเต้ฉงหมิงอยากปฏิเสธแต่ก็ไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร!หากปฏิเสธ ก็เท่ากับล้มล้างคำสั่งของฮ่องเต้ที่ให้ไว้ก่อนหน้า!แต่ไม่ปฏิเสธ ฮ่องเต้ฉงหมิงก็ไม่เต็มใจล้วนเป็นเพราะเสินจื่ออี
