ูกใช้งานหนักในเรือนนางกำนัลแล้ว ก็ยังเป็นเพราะยานี้อีกด้วยทุกครั้งที่ดื่มลงไป นางรู้สึกเหมือนตัวเองตายไปครึ่งหนึ่งนางเพียงต้องการความกระจ่างขันทีคนนั้นขมวดคิ้ว มองด้วยความสงสัย “ยาอะไร?”เสินจื่ออี้ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง “ก็ยาที่วังหยูฮวาส่งมาให้หม่อมฉันทุกวัน”“ยาที่ส่งมาให้เจ้า?” ขันทีมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาเหมือนคิดว่าเสินจื่ออี้กำลังสร้างเรื่อง “ไปๆๆ ไปให้พ้น ไม่เห็นหรือว่าข้ากำลังยุ่ง? แล้วอีกอย่าง วังหยูฮวาเมื่อไหร่…” เคยส่งยาให้เจ้า!คำพูดของขันทียังค้างอยู่ที่ปาก เสียงฝีเท้าดังมาจากประตูใหญ่ของตำหนักบูรพาตามด้วยเสียงประกาศดังที่ขัดจังหวะการสนทนาของทั้งสอง“เสินจื่ออี้ ฝ่าบาทต้องการพบเจ้า! ตามข้ามา!”เสินจื่ออี้หันไปมองขันทีเฝ้าพระองค์ที่มาพอนางหันกลับมาอีกที ขันทีน้อยที่คุยด้วยเมื่อครู่ก็ไปแล้วไม่ได้คำตอบที่ชัดเจน นางจำต้องยุติไว้ก่อนแต่ปฏิกิริยาของขันทีน้อยเมื่อครู่ ก็เพียงพอให้นางครุ่นคิดแล้ว…การที่นางได้พบเจ้านายหลายท่านหลังกลับจากชูอู่ซานครั้งนี้ ไม่รู้ว่าทำไมฮ่องเต้ฉงหมิงจึงต้องการพบนางอีกตามที่นางคาดเดา เหตุผลที่ฮ่องเต้ฉงหมิงต้องการพบนางคงเหมือนกับฮองเฮายวน คือต้องการรู้เรื่องที่เสี่ยวเสวียนฉีบาดเจ็บแต่ไม่คิดว่าเมื่อเสินจื่ออี้ไปถึงห้องทรงพระอักษร กลับพบว่า เสี่ยวเย่อยู่ที่นั่นด้วย?
