ีกครั้งแต่เหงื่อครั้งนี้กลับร้อนระอุเสินจื่ออี้ลุกขึ้น รู้สึกอยากหนีอย่างประหลาด“ฝ่าบาท พันแผลเสร็จแล้ว หม่อมฉันขอ…”เธอเพิ่งลุกขึ้นก็ถูกเขาดึงกลับลงมาเสินจื่ออี้ถูกเขาดึงลงบนเตียง เขาพลิกตัวกดทับลงมาบนร่างเธอเขาเคลื่อนไหวเร็วมากเสินจื่ออี้ยังไม่ทันคิดถึงสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น ก็อดไม่ได้ที่จะสบถในใจว่าบ้าเป็นถึงรัชทายาทแล้ว ทำไมยังดื้อเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน แผลที่เพิ่งพันเสร็จคงจะแตกอีกแล้ว แปลกจริง คนที่ถูกลากมาทำแผลดูไม่ใช่เขาเสียอย่างนั้นเสี่ยวเสวียนฉีไม่ได้ทำอย่างที่เสินจื่ออี้คาดคิดเขายังคงจ้องมองเธอแบบนั้น พูดช้าๆ ทีละคำ: “หนีอะไร เจ้ายังเป็นหนี้ข้าคำตอบอีกข้อ จำไม่ได้หรือ!”“ตอนนี้ รีบบอกข้ามา”“บอกข้าว่าทำไมเมื่อคืนเจ้าถึงร้องไห้”“บอกข้าว่าทำไมเจ้าถึงช่วยปกปิดข้าต่อหน้าฮ่องเต้และฮองเฮา ไม่ยอมพูดความจริง!”“พูดมา ทีละคำ… บอกมาทั้งหมด…”ครั้งนี้ เขามองเธอพูด เธอหนีไม่ได้อีกแล้ว!
