เสี่ยวเสวียนฉีสีหน้าเย็นชาไม่เปลี่ยนแปลง พูดอย่างช้าๆ ชัดเจนทีละคำ“คนของตำหนักบูรพาทำผิด ย่อมเป็นหน้าที่ของลูกที่จะจัดการ ไม่จำเป็นต้องรบกวนฮองเฮา!”“ลูกมาที่นี่เพียงเพื่อพาคนของลูกกลับไป ไม่ได้มารบกวนการพักผ่อนของฮองเฮา!”ฮองเฮายวนโกรธจนแทบระงับไม่อยู่ “ฟังดูสิว่าเจ้าพูดอะไรออกมา นี่คือมารยาทที่เจ้าควรมีต่อหน้าฮองเฮาหรือ? แค่เพราะนางกำนัลคนเดียว ดูซิว่าตอนนี้เจ้าเป็นอะไรไป!”นางกำนัลที่อยู่ข้างๆ เข้ามาพยายามเกลี้ยกล่อมแต่เสี่ยวเสวียนฉีไม่มีทีท่าจะยอมถอย “ในเมื่อฮองเฮาไม่ยอมปล่อยคน องค์ชายจะค้นหาเอง!”เขาเดินตรงเข้าไปในวังชั้นในมองตามเงาร่างของเขา ฮองเฮายวนดวงตาเรียวเล็กเริ่มลึกลับขึ้น!ในฐานะมารดา และเป็นมารดาที่มีตำแหน่งสูงส่งที่สุดในแผ่นดิน เธอไม่อนุญาตให้บุตรชายของเธอขัดใจเธอเพราะคนอื่นฮองเฮายวนรู้มาตลอดว่าเสินจื่ออี้มีความหมายต่อเสี่ยวเสวียนฉีแตกต่างจากคนอื่น เธอเข้าใจว่าเป็นเพราะเสี่ยวเสวียนฉีเติบโตในตระกูลเซิน ในช่วงปีที่เขาโดดเดี่ยวที่สุด เสินจื่ออี้เป็นเพื่อนเขา! ดังนั้นความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงแตกต่างจากคนอื่นแต่ตอนนี้ เธอตระหนักอย่างฉับพลันว่าความสัมพันธ์นี้อาจไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เธอคิด และกำลังคุกคามเธอโดยตรง!คุกคามอำนาจของเธอในฐานะฮองเฮา!เสี่ยวเสวียนฉีเดินวนรอบวังคุนอวี่แต่ไม่พบเสินจื่ออี้ สีหน้าค่อยๆ มืดลงเขาหันไป สบตาพอดีกับดวงตาเรียวลึกราวกับมองทะลุทุกอย่างของฮองเฮายวน
