เท่านั้น ที่จะกลายเป็นความเกลียดชังเหอซุ่ยพูดเสียงเบาพอดีว่า “ใช่แล้วฮองเฮา คืนนี้รัชทายาทกลับมาพร้อมกับนางจริงๆ นั่นจึงเป็นเหตุที่ฝ่าบาททรงไต่สวนนางที่นี่”นางมองไปที่เสินจื่ออี้ ด้วยสายตาอ่อนโยน พูดเกลี้ยกล่อมเสียงเบา“ฝ่าบาทและฮองเฮาประทับอยู่ที่นี่ เจ้ารู้อะไรก็รีบพูดออกมาเถิด”ฮองเฮายวนรู้ดีว่าเหอซุ่ยจงใจใส่ไฟอีกครั้ง นางเหลือบมองเหอซุ่ยผู้ปากมากอย่างเย็นชา!เหอซุ่ยรู้สึกหนาววาบที่แผ่นหลัง รีบถอยหลังไป ไม่กล้าพูดอะไรอีก แต่มุมปากกลับยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่“คืนนี้รัชทายาทเกิดเรื่อง มันเป็นอย่างไรกันแน่” ฮองเฮายวนเดินไปหาเสินจื่ออี้หรี่ตาถามคำถามนี้ เป็นการให้โอกาสนางด้วยเสินจื่ออี้คุกเข่าอยู่บนพื้น ยังคงพูดเพียงประโยคเดิม“หม่อมฉันไม่ทราบ”ไม่ทราบหรือ?นางจะไม่ทราบได้อย่างไร ชัดเจนว่านางรู้ดีเกินไปต่างหาก! เพียงแต่ไม่ยอมพูด!“เจ้ารู้ว่าที่เราอนุญาตให้เจ้าอยู่ข้างกายรัชทายาทเพราะอะไร แต่นั่นยังไม่เพียงพอให้เจ้าเอามาอวดอ้าง! จำสถานะตัวเองไว้ อย่าคิดท้าทายขีดความอดทนของเรา”เสินจื่ออี้สีหน้าสงบนิ่ง ก้มดวงตาลงครึ่งหนึ่ง ยังคงไม่มีทีท่าว่าจะเปิดปากเหอซุ่ยหัวเราะเยาะในใจ ไม่รู้จริงๆ ว่าหญิงคนนี้กำลังปิดบังอะไรอยู่ ถ้าเป็นนาง คงบอกไปนานแล้วแต่ก็ดีแล้ว! นี่คือการหาทางตายของนางเอง ไม่ต้องโทษใครทั้งสิ้นฮองเฮายวนไม่มีอารมณ์จะเสียเวลาพูดกับเสินจื่ออี้อีกต่อไป“เมื่อไม่ยอมพูด เราก็มีวิธีทำให้เจ้าพ่นคว
