คลายลง “ลูกผิดเอง”“การบาดเจ็บครั้งนี้ทำให้ฮองเฮาเป็นห่วง ฮองเฮาวางใจได้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ลูกจัดการได้เอง เมื่อลูกว่างแล้วจะมาเยี่ยมฮองเฮาใหม่”เสี่ยวเสวียนฉีพูดจบก็รีบจากไปเมื่อเขาไปแล้ว สีหน้าของฮองเฮายวนก็เย็นชาลงทันที เธอหันกาย เข้าไปในวังชั้นใน“ออกมาได้แล้ว”เสินจื่ออี้ปรากฏตัวออกมาจากหลังฉากบังตานั่นคือมุมเล็กๆ ที่ถูกบังด้วยแจกันหลิวลี่ขนาดใหญ่ เว้นแต่จะตรวจสอบอย่างละเอียด ไม่มีทางที่จะค้นพบ“คำพูดของรัชทายาทเมื่อครู่ เจ้าได้ยินทั้งหมดแล้วใช่ไหม?” ฮองเฮายวนมองนางอย่างเย็นชาเสินจื่ออี้ก้มหน้า มองไม่เห็นว่ามีความเศร้าในสายตาหรือไม่ เพียงแค่ยิ้มเบาๆ “ใช่บ่าวได้ยินทั้งหมดแล้ว รัชทายาท…พูดถูกต้องแล้ว” นางกล่าวพร้อมกับบีบเล็บเข้าที่ฝ่ามือฮองเฮายวนหัวเราะเยาะเย้ยอย่างเย็นชา“เจ้ารู้ตัวก็ดี”“ถึงตอนนี้แล้ว เจ้ายังไม่ยอมพูดอีกหรือ?”ฮองเฮายวนหมายถึงเรื่องเสี่ยวเสวียนฉีบาดเจ็บเสินจื่ออี้ยังคงปฏิเสธที่จะพูดถึงเรื่องนั้นฮองเฮายวนถูกทำให้โกรธจนหัวเราะนางคิดว่าตัวเองเป็นคนดื้อพอตัวแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะมีสตรีที่ดื้อยิ่งกว่า!“ตอนแรกข้าคิดว่าเมื่อคืนนี้เป็นเพราะมีคนอยู่เยอะ เจ้าถึงไม่อยากพูด ไม่คิดว่าจนถึงตอนนี้เจ้ายังปากแข็งอยู่ ช่างเถอะ ข้าไม่อยากทะเลาะกับชีเอ๋อร์เพราะเจ้ากลับไปวันนี้ เจ้ารู้ว่าควรทำอย่างไร”“เจ้าค่ะ” เสินจื่ออี้คำนับ “บ่าวเข้าใจแล้ว สิ่งที่ไม่ควรพูด บ่าวจะไม่เอ่ยออกมาแม้แต่ครึ่ง
