ยงวุ่นวายจากภายนอกไม่น้อยเหอซุ่ยสายตาไหววูบ อธิบายเสียงเบา “ฮองเฮาและฝ่าบาทเสด็จมา ทราบว่าร่างกายของพระองค์ไม่สบาย ทั้งสองทรงกริ้วมาก ลงโทษคนในตำหนักบูรพาไม่น้อย”เสี่ยวเสวียนฉีจ้องมองออกไปนอกประตู แววตาลึกล้ำ ลำคอขยับ กลืนน้ำลายหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเอ่ยถามอีกครั้ง “คืนนี้ เรากลับมาคนเดียว หรือว่า…”“พระองค์! พระองค์ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว!” ในตอนนั้นเอง เยว่เมอพอดีกลับมาเสี่ยวเสวียนฉีหยุดคำพูด สีหน้ากลับมาเย็นชาเช่นเคยเยว่เมอเข้ามาที่เตียง มองนางกำนัลเหอซุ่ยที่อยู่ข้างๆ ดูเหมือนอยากพูดแต่ก็ยังไม่พูดเหอซุ่ยเห็นว่าพวกเขามีเรื่องจะคุย รู้กาลเทศะถอยออกไปขณะออกไป นางกำนัลข้างกายกระซิบถาม “นางกำนัลเหอซุ่ย ไม่บอกรัชทายาทหรือ?” ซึ่งแน่นอนว่าหมายถึงเรื่องเสินจื่ออี้ถูกฮองเฮาพาตัวไปเหอซุ่ยจ้องคนข้างกาย “พระองค์ยังไม่แข็งแรง จะเอาเรื่องกลุ้มใจพวกนี้ไปรบกวนทำไม? แค่ทาสคนหนึ่ง เกิดเรื่องขึ้นมาจะเป็นอะไรไป?”“พระองค์ต้องการพักฟื้น เข้าใจไหม”“เจ้าค่ะๆๆ”เสี่ยวเสวียนฉีตื่นขึ้นในครึ่งหลังของคืน จนกระทั่งถึงรุ่งสางของวันต่อมา ก็ยังไม่เห็นเงาของเสินจื่ออี้แน่นอนว่า เขาไม่สนใจเรื่องพวกนี้!เพียงแต่คืนก่อนก่อนที่เขาจะหมดสติ ได้ถามคำถามหนึ่งกับนาง แต่ยังไม่ได้คำตอบที่ต้องการก็สลบไปถึงนางจะหลบ จะตาย!ก็ต้องตอบคำถามของเขาก่อนแล้วค่อยไปตาย!“มานี่ ไปตามตัวเสินจื่ออี้มาพบเรา!”แต่นางกำนัลที่ได้รับคำสั่งจากเสี่ยวเส
