ยวเสวียนฉีหายใจแรงขึ้น พลันลุกขึ้นสวมเสื้อคลุม รีบเดินออกไป!เหอซุ่ยตกใจ รีบตามไป “พระองค์ ร่างกายของท่านยังต้องพักฟื้น ไม่ควรลงจากเตียงตามใจ”“เจ้าอยู่ที่นี่! ไม่ต้องตามมา!”เสี่ยวเสวียนฉีทิ้งประโยคเย็นชา ก่อนจะหายลับไปจากวังหยูฮวาแล้วเหอซุ่ยกำมือแน่น!นางรู้ นางรู้ทุกอย่าง…เขาบอกว่าเขาเกลียดนาง รังเกียจนาง แต่มีเพียงคนที่เคยรักลึกซึ้งเท่านั้น ที่จะเกิดความเกลียดได้เสี่ยวเสวียนฉีออกจากตำหนักบูรพา มุ่งตรงไปที่วังคุนอวี่ฝั่งนี้เมื่อเห็นเสี่ยวเสวียนฉีที่ควรจะพักรักษาบาดแผล กลับมา ต่างพากันประหลาดใจเสี่ยวเสวียนฉีไม่รอให้คนเข้าไปรายงาน ก้าวเข้าไปในท้องพระโรงอย่างรวดเร็ว“พระองค์ ฮองเฮากำลังพักผ่อน…”“หลีกไป!”เสี่ยวเสวียนฉีเข้ามาในท้องพระโรง แค่นเสียง “พระมารดาพาคนจากตำหนักบูรพาไปตามอำเภอใจ โดยไม่บอกกล่าวข้า!”“พระองค์ พระองค์…”“บ้าเหลือเกิน!” เสียงตวาดดังมาจากหลังม่านไข่มุก ตามด้วยฮองเฮายวนผู้สวมเสื้อคลุมเดินออกมา “เพื่อทาสคนหนึ่ง เจ้ากล้าพูดกับแม่เช่นนี้หรือ!”
