ตอนที่เธอออกไป เสินจื่ออี้ได้เจอกับเยว่เมอเยว่เมอยืนอยู่หน้าประตูตำหนัก จ้องมองเธอด้วยสายตาซับซ้อนสัญชาตญาณบอกเสินจื่ออี้ว่า เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่างอย่างร้อนรน แต่สุดท้ายก็กลืนมันกลับไปเยว่เมอเพียงแค่หันหลัง ไม่อยากมองเสินจื่ออี้อีกแม้แต่แวบเดียว แล้วพูดเสียงเบา“คืนนี้ทุกสิ่งที่เจ้าเห็นในตำหนักเจาหมิง ห้ามพูดออกไปข้างนอกเด็ดขาด”“เจ้ารู้ไหม เจ้าทำร้ายองค์ชายมากเหลือเกิน มากเกินไป องค์ชายคงไม่อยากเห็นหน้าเจ้าอีกแล้ว ข้าก็เช่นกัน อย่ามาหาอีกเลย ถึงแม้องค์ชายจะไม่ไล่เจ้า แต่ข้าจะไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าอีกต่อไป!”เสินจื่ออี้มองเงาร่างของเยว่เมอที่จากไปอย่างผิดหวังด้วยความงุนงงเธอไม่เข้าใจมาตลอดว่าทำไมเยว่เมอถึงมีท่าทีเป็นปฏิปักษ์กับเธอ และทำไมถึงมักพูดคำพูดที่ไร้หัวไร้หางเช่นนี้แต่มันก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วเธอมองตำหนักเจาหมิงเป็นครั้งสุดท้าย กลั้นน้ำตาที่คลอเบ้า แววตาเย็นชา แล้วหันหลังจากไปอย่างเย็นชา!คืนหนึ่งผ่านไปอย่างเงียบงันสิ่งที่แปลกคือ ข่าวที่เสี่ยวเย่เกิดเรื่องเมื่อคืนกลับไม่มีการเล่าลือออกไปจนถึงวันนี้ตอนแรก ถ้าพวกคนรับใช้ไม่อยากให้ฮ่องเต้ฉงหมิงและพระสนมเอกซวี่กังวล ถึงได้ปิดบังเรื่องนี้ไว้ เสินจื่ออี้ก็พอเข้าใจได้ แต่ความจริงไม่อาจปิดบังได้ตลอดไปอีกไม่นานก็จะต้องออกเดินทางกลับวังแล้วเมื่อถึงตอนนั้น ฮ่องเต้ฉงหมิงจะไม่พบว่าเสี่ยวเย่เกิดเรื่องหรือ?ค่อยๆ เสินจื่ออี้ก็เริ่มสังเกต
