สายลมค่ำคืนเงียบสงัด ก้อนหินขนาดเล็กถูกขว้างมาจากความมืด กระแทกลงบนไหล่ของเสินจื่ออี้อย่างรุนแรง!เสินจื่ออี้ร้องครางเบาๆ มือกุมแขนล้มลงบนพื้น!ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้เธอสะดุ้งตื่นเสียงความเคลื่อนไหวของเธอถูกได้ยิน นางกำนัลที่เดินผ่านมารีบเข้ามาตรวจสอบ“ใครอยู่ตรงนั้น?”เสินจื่ออี้รีบหลบซ่อนตัว“ไม่มีใครนี่ หรือว่าเป็นผี?”“ผีน่ะเหรอ? ถ้าที่นี่มีผีก็คงดี อิสระเสรี ไม่เหมือนพวกเราที่มีชีวิตอยู่แสนทรมาน!”เมื่อนางกำนัลทั้งสองคุยกันแล้วเดินจากไป เสินจื่ออี้ค่อยๆ เดินออกมาใช่แล้ว การมีชีวิตอยู่นั่นแหละที่ทรมานที่สุด ความตายสำหรับเธอ แท้จริงแล้วคือการปลดปล่อยแต่เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะได้รับการปลดปล่อยเสินจื่ออี้ลูบไหล่ที่ยังคงเจ็บปวด เก็บก้อนหินจากพื้น หันไปมองรอบด้านเมื่อครู่นี้ มีคนอยู่จริงๆ หรือ?“คุณเป็นใคร ทำไมถึงปาหินมาปลุกฉัน?”เสินจื่ออี้ถามไปยังความมืดไม่มีเสียงตอบเธอวิ่งตามไป รอบข้างเงียบสงัดมีเพียงเสียงลมพัดในป่า ไม่มีใครอยู่ที่นั่นเลยเสินจื่ออี้มองก้อนหินในมือ ขมวดคิ้วเธอเงียบๆ เก็บก้อนหินเข้าไปในแขนเสื้อ ก้มหน้าลง ค่อยๆ หันหลังเดินจากไปเมื่อเสินจื่ออี้เดินไปแล้ว ร่างหนึ่งเดินออกมาจากหลังเสาที่ได้ซ่อนตัวอยู่แสงจันทร์สาดส่องร่างในชุดดำที่เผยให้เห็นเพียงครึ่งเดียว พร้อมผ้าปิดหน้าสีดำเมื่อสายลมเย็นพัดผ่าน ร่างนั้นก็หายไปราวกับไม่เคยอยู่ที่นั่นคืนนี้ เสินจื่ออี้ราวกับร่างไร
