มองเห็นไม่ชัดเจนเพราะอยู่ไกลเกินไป อีกทั้งรอบๆ มีนางกำนัลมามุงดูมากมายแถมยังถูกทหารขวางไว้อีก เสินจื่ออี้มองไม่ค่อยชัด แต่ที่แน่ๆ คือ เลือดตรงนั้นเป็นของจริง!คนคนนั้นได้รับบาดเจ็บสาหัส!เป็นเสี่ยวเย่หรือไม่? เป็นเขาใช่ไหม!ในชั่วขณะนั้น ร่างของเสินจื่ออี้ก็เริ่มสั่นอย่างห้ามไม่อยู่เธออยากจะเข้าไปดูให้เห็นกับตา ดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่! แต่น่าเสียดายที่เธอเข้าไปได้ไม่ไกลก็ถูกทหารขวางไว้เสียก่อน“บุคคลที่ไม่เกี่ยวข้อง ออกไปให้หมด!”สุดท้ายเธอได้แต่ยืนอยู่ในป่า มองส่งคนเหล่านั้นที่หามร่างที่เปื้อนเลือดบนเปลหามจากไปอย่างรีบร้อน มุ่งหน้าไปยังตำหนักชั่วคราว!เขาต้องเดือดร้อนเพราะเธอใช่ไหม!เสินจื่ออี้ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลออกมาจากหางตาอย่างเงียบๆเธอไม่ใช่คนชอบร้องไห้ และเกลียดการร้องไห้!แต่วันนี้ น้ำตาไหลออกมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว!เสี่ยวเย่ เธอต้องไม่เป็นอะไรนะ!เสินจื่ออี้รีบเช็ดน้ำตาที่มุมตา แล้วรวบรวมความกล้าลุกขึ้นยืน เดินมุ่งหน้าไปยังตำหนักชั่วคราวเธอเป็นเพียงนางกำนัล หากไม่ได้รับคำสั่งก็ไม่สามารถเข้าไปในสถานที่สำคัญในวังได้ตามใจชอบ ยิ่งเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ การรักษาความปลอดภัยในตำหนักชั่วคราวยิ่งเข้มงวดกว่าเดิมแต่หากไม่รู้สถานการณ์ของเสี่ยวเย่ ใจของเธอจะสงบลงได้อย่างไร? แล้วจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไรกัน!ระหว่างทางไปตำหนักชั่วคราว เสินจื่ออี้จึงได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเสี่ยวเย่
