่ได้ยอมรับหรือว่า เราเป็นเพื่อนกัน? แม้แต่พูดคุยกันเพื่อนก็ทำไม่ได้แล้วหรือ…”เสินจื่ออี้รีบขัด“ถ้าเช่นนั้น หม่อมฉันขอร้อง โปรดอย่าได้ถือว่าหม่อมฉันเป็นเพื่อนอีกต่อไปเลย!”ใบหน้าของเสี่ยวเย่ซีดลงทันที ราวกับถูกอะไรบางอย่างกระแทกอย่างแรง ทั้งคนแข็งทื่ออยู่กับที่!“ขอโทษ…” เสี่ยวเย่เสินจื่ออี้พูดจบ ไม่กล้าอยู่ที่นี่นาน!เมื่อเธอหันหน้าขึ้น สายตาก็พอดีสบกับดวงตาเย็นชาของอีกคนหนึ่งที่ปรากฏตัวในระยะไม่ไกลแววตาของเขาเฉยชาไร้ความรู้สึก เย็นชาเช่นเคยเสินจื่ออี้ชะงัก กัดริมฝีปาก แปลกที่เธอซึ่งพยายามอดทนมาตลอด เมื่อเห็นเสี่ยวเสวียนฉีในตอนนั้น ดวงตาที่แดงก่ำของเธอกลับเหมือนจะพังทลาย มีหยดน้ำใสๆไหลออกมาเธอหันหน้าไปทางอื่น ปาดน้ำตาที่มุมตา แล้วรีบวิ่งจากไป!
