ับสนวุ่นวายมากขึ้นเรื่อยๆ!กลับไปเถิด กลับไปนอนสักหน่อยก็จะดีขึ้น! ลืมเรื่องพวกนี้ไป ลืมมันไป แล้วทุกอย่างจะกลับคืนสู่จุดเริ่มต้น! เธอก็ยังคงเป็นนางกำนัลต่ำต้อยของเธอ และเขา ก็ยังคงเป็นรัชทายาทแห่งตงกงที่สูงส่ง! ทุกอย่างไม่ได้เปลี่ยนไป!ไม่เปลี่ยนแปลง นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุด!อย่างไรก็ตาม ฝีเท้าของเสินจื่ออี้กลับวิ่งไปในทิศทางตรงข้ามอย่างไม่อาจควบคุมได้!เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังจะไปที่ไหนจนกระทั่งวิ่งออกจากป่านี้ รู้สึกถึงลมภูเขาที่เย็นที่สุดของค่ำคืนนี้ เสินจื่ออี้ถึงได้สงบสติอารมณ์ลงอย่างแท้จริง!และสถานที่ที่เธออยู่ตอนนี้ ห่างจากตำหนักชั่วคราวด้านหน้าเพียงไม่ถึงสิบเมตรเท่านั้น!อีกนิดเดียว อีกนิดเดียวก็จะไปถึงแล้ว…“ที่แท้เจ้าก็อยู่ที่นี่! เสินจื่ออี้?” เสียงแส้ปัดฝุ่นสะบัด ร่างของขันทีปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันในตอนนี้ ยืนขวางอยู่เบื้องหน้าเสินจื่ออี้นี่เป็นขันทีหนุ่มที่เสินจื่ออี้แทบไม่เคยเห็น ไม่รู้ว่าเป็นคนของใคร แต่ดูจากเสื้อผ้าและแส้ปัดฝุ่นในมือ ก็รู้ว่ามีตำแหน่งไม่ต่ำในวัง“ไปกันเถอะ นายของข้าต้องการพบเจ้า ตามข้ามาสักหน่อยเถิด!”ไม่รู้ว่านายคนไหนอยากพบเธอ แต่เสินจื่ออี้เป็นแค่ทาส มีแต่ต้องเชื่อฟัง แม้แต่สิทธิ์ที่จะถามคำถามก็ยังไม่มีไม่นานนัก เธอถูกพามาที่ห้องหนึ่งในตำหนักชั่วคราวระหว่างทาง เสินจื่ออี้เดาว่าอาจเป็นพระสนมเอกซวี่ แต่ก็ไม่มีทางคิดว่าคนที่ต้องการพบเธอจะเป็น…“ฝ่าบาท คน
