ี่ฮ่องเต้ฉงหมิงรีบร้อนอยากจะปกป้องเสี่ยวเย่ สายตาเย็นชาลงบ้าง แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับยิ่งกว้างขึ้นเสี่ยวเย่ก็เริ่มร้อนใจ!เสี่ยวเสวียนฉีคนนี้ ช่างบ้าบออะไรอย่างนี้!เขาปกติก็โหดร้ายไร้น้ำใจกับเสินจื่ออี้อยู่แล้ว พอมาถึงตอนนี้ ยังจะผลักดันนางลงหลุมไฟอีก!ไม่อยากให้เสินจื่ออี้อยู่ขนาดนั้นเลยหรือ?นางน่าสงสารพอแล้ว ทำไมยังต้องปฏิบัติกับนางแบบนี้!เมื่อเผชิญกับสายตาคาดคั้นของเสี่ยวเย่ เสี่ยวเสวียนฉีก็ยังคงนั่งนิ่งเหมือนภูเขาแม้แต่คิ้วยังไม่ขมวดสักครั้ง ไม่ต้องพูดถึงความรู้สึกผิดเสี่ยวเย่รีบหันไปมองฮ่องเต้ฉงหมิง พูดเสียงเร่งรีบ “พระบิดา! โปรดฟังลูกก่อน…”“เงียบเสียที!” ฮ่องเต้ฉงหมิงตวาดใส่เขาอย่างรุนแรง แล้วหันไปพูดกับเสี่ยวเสวียนฉีอีกครั้ง “ชีเอ๋อร์ เจ้าพูดมา!”เสี่ยวจื่อหรูไม่คิดว่าจะเห็นเสินจื่ออี้ได้รับการปกป้องอย่างมิดชิดจากเสี่ยวเย่ แต่กลับเป็นเสี่ยวเสวียนฉีที่ออกมาจะจับตัวนาง!แม้ว่าจะไม่รู้ว่าเสินจื่ออี้ไปทำอะไรให้รัชทายาทโกรธ แต่ผลลัพธ์นี้ก็ทำให้เสี่ยวจื่อหรูโล่งใจแล้วบาดแผลของจิ่งชูไม่ควรเสียเปล่าถึงแม้ว่าจะเป็นการทำร้ายเสินจื่ออี้ แต่ก็เป็นเพราะนางที่ก่อเรื่องขึ้นมาจริงๆ นางสมควรต้องรับผิดชอบทุกอย่างเสี่ยวเสวียนฉีดึงมุมปาก “พระบิดา จริงๆ แล้วเรื่องนี้ก็ไม่มีอะไรมากมาย เป็นเพียงเรื่องที่คนต่ำต้อยผู้หนึ่งใต้บริวารของลูก คนที่ไม่สมควรออกมาปรากฎตัวก่อเรื่อง หากลูกพูดออกมา ก็จะทำให้หูของพ
