เสินจื่ออี้พอได้ยินเท่านั้น หัวใจก็กระตุกวูบเธอเป็นต้นเหตุนำความเดือดร้อนมาให้เสี่ยวเย่อีกแล้ว!“วางใจเถิด ข้าจะไม่ให้องค์ชายสี่ต้องเดือดร้อนเพราะข้าหรอก”เสินจื่ออี้ยกถ้วยยาขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด ระบายลมหายใจออกมาหนึ่งคราวแล้วพูดขอบคุณขันทีหนึ่งประโยค จากนั้นก็พยุงตัวเองเดินค่อยๆ ออกจากตำหนักไปขันทีมองร่างเล็กบอบบางอ่อนแอของเธอ แล้วมองถ้วยยาในมือที่หมดแล้ว รู้สึกว่าหญิงคนนี้ช่างเป็นคนบ้าที่ไม่เห็นคุณค่าของชีวิตจริงๆ! เขาอยากเรียกเธอไว้แต่ก็คิดว่าเธอเองนั่นแหละที่ทำให้องค์ชายสี่ของเขาต้องพลอยโดนลูกหลง จึงไม่มีความจำเป็นใดที่ต้องไปสนใจว่าเธอจะเป็นหรือตาย!แค่นเย้ยหนึ่งที เขาทำเป็นไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น แล้วหมุนตัวเดินจากไป!อีกด้านหนึ่งเสินจื่ออี้ยังไปไม่ถึงตำหนักชงฮวา ก็ถูกคนขวางทางไว้เสียแล้ว“เสินจื่ออี้! หยุดนะเจ้า”การเจอกับจางเยียนเยียนที่นี่ เธอก็ไม่รู้สึกแปลกใจอะไรองค์ชายสี่ต้องเดือดร้อนเพราะเธอ พูดให้ถูกนอกจากพระสนมเอกซวี่แล้ว ใครจะมาหาเรื่องเธออีก ก็คงเป็นจางเยียนเยียนคนนี้แหละ!จางเยียนเยียนโกรธจนแทบระงับไม่อยู่ รีบเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ สองมือเท้าสะเอว“เสินจื่ออี้ เจ้านี่มันเป็นตัวปัญหาจริงๆ! ทำให้ตัวเองต้องเดือดร้อนขนาดนี้ก็แล้วไป แต่ยังจะมาลากองค์ชายสี่ลงเหวอีก!”“เจ้าเรียนวิธีเย้ายวนเอาใจผู้คนมาจากที่ไหนกัน? องค์ชายสี่เป็นคนที่เพียบพร้อมและมีสติปัญญาเช่นนั้น แต่กลับถูกเจ้าทำให้หลงใ
