เมื่อครู่ตอนที่กำลังลาดตระเวนบนเส้นทางภูเขา เสี่ยวเย่เห็นร่างของจางเยียนเยียนที่กำลังวิ่งหนีไปอย่างตกใจ เขาก็รู้สึกได้โดยสัญชาตญาณว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น จึงสกัดจางเยียนเยียนไว้เพื่อสอบถาม!จึงได้รู้เรื่องที่เสินจื่ออี้ถูกรังแกอยู่ที่นี่!เสี่ยวเย่คิดว่าจะมีคนหลายคนที่อาจรังแกเธอ แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นเขา!มู่จิ่งชูตอนนี้ได้สติกลับมาแล้ว มองไปยังเสินจื่ออี้ที่ล้มอยู่ในอ้อมกอดของเสี่ยวเย่สายตาของเขาเปลี่ยนไปเมื่อครู่เขาเป็นอะไรไป?ทำไมจู่ๆ ถึงได้สูญเสียสติไป?แต่ เขาก็แค่ตีไปสองทีเท่านั้น! รู้ว่าร่างกายของเธออ่อนแอ เขาก็ยังคุมกำลังไว้เพียงแค่ต้องการสั่งสอนเธอ ไม่ให้เธอทำตัวต่ำช้าแบบนี้! ทำไมเสินจื่ออี้ถึงดูเหมือนใกล้ตายอย่างนั้น แทบไม่มีลมหายใจแล้ว?มู่จิ่งชูที่ไหนจะรู้ว่าร่างกายของเสินจื่ออี้นั้นอ่อนแอเสื่อมโทรมอยู่แล้ว! เขาเป็นชายวัยฉกรรจ์ ต่อให้ควบคุมกำลังแค่ไหน เธอก็ไม่สามารถทนรับได้!ดังนั้นในสายตาของมู่จิ่งชู เสินจื่ออี้ที่เป็นแบบนี้ก็แค่แสร้งทำต่อหน้าเสี่ยวเย่เพื่อให้เขาเห็น!“องค์ชายสี่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน! ข้าแค่สั่งสอนนางแทนบิดาของนางเท่านั้น!”เสี่ยวเย่หัวเราะออกมาเมื่อได้ยินคำพูดอันดูดีนี้!“อย่างนั้นหรือ! งั้นข้าอยากจะถามสักหน่อย นางทำผิดอะไร ถึงต้องให้คุณชายผู้ดีปฏิบัติต่อคนเหมือนเป็นสัตว์แบบนี้?”ไม่อยากเสียเวลาพูดมากความกับเขา เสี่ยวเย่อุ้มเสินจื่ออี้ขึ้นมา ทำท่าจะเดินไป!
