”เพี๊ยะ!กิ่งไม้ฟาดลงบนหัวไหล่ของเสินจื่ออี้อย่างจัง!เธอครางเบาๆ กอดแขนตัวเองล้มลงบนพื้นด้วยเสียงดังตุ้บแต่ภาพนี้ยังไม่น่าตกใจเท่ากับคำพูดต่อไปของมู่จิ่งชูเลย!“เจ้าอับอายขายหน้า เพื่อให้มีชีวิตรอด ทนรับความอัปยศใต้หว่างขาผู้อื่น ทำให้ตระกูลเซินขายหน้า! เป็นความอัปยศของตระกูลเซิน! เจ้าสมควรโดนตี! นี่คือการตีแทนพ่อของเจ้าที่ตายไปแล้ว!”เรื่องที่เสินจื่ออี้เป็นทาสอุ่นเตียงนั้น มีเพียงคนในตำหนักบูรพาเท่านั้นที่รู้! คนอื่นล้วนคิดว่าเธอเป็นเพียงทาสรับใช้ในตำหนักบูรพาเท่านั้น!สายตาที่เสี่ยวจื่อหรูมองเสินจื่ออี้เต็มไปด้วยความตกตะลึงและช็อก เธอเอามือปิดริมฝีปาก: “คุณหนูเสิ่น? ทำไมเธอถึงได้…” คำว่า ‘ตกต่ำ’ สองคำนั้น ดูเหมือนเธอจะพูดออกมาได้ยากมาก!“เธอไม่ควรทำแบบนี้นะ ถ้ามีความทุกข์อะไร เธอสามารถบอกพวกเรา พวกเราจะช่วยเธอสิ ไม่ใช่แค่ฉัน จิ่งชูก็จะช่วยด้วย ทำไมเธอต้องทำร้ายตัวเองแบบนี้ด้วย?”เธอถอนหายใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าราวกับว่าคนที่กลายเป็นทาสอุ่นเตียง เป็นคนต่ำตมที่สุด คือตัวเธอเอง!เสินจื่ออี้นอนอยู่บนพื้น กวาดตามองทุกคนตรงหน้ามองมู่จิ่งชูที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ มองเสี่ยวจื่อหรูที่แสร้งทำท่า! และจางเยียนเยียนที่เห็นสถานการณ์ไม่ชอบมาพากล รีบเผ่นหนีไปแล้ว!เธอถ่มเลือดออกมา แล้วเริ่มหัวเราะเบาๆ“ช่วยฉัน?”ฮะๆๆ…เสียงหัวเราะของเธอแหบต่ำ จากลำคอที่แหบแห้งเพราะควันไฟ ฟังดูเหมือนกังหันลมที่ช
