ิงๆ แล้ว ลูกน้องของเสี่ยวเย่ก็ไม่ได้ชอบเสินจื่ออี้สักเท่าไหร่พูดตรงๆ คือ บนภูเขาชูอู่ซานนี้ รวมกันทั้งหมดก็มีแค่เสี่ยวเย่ที่ดีกับเธอ คนอื่นๆล้วนรังเกียจเธอเหมือนกันหมดทหารแค่ทำตามคำสั่งของเสี่ยวเย่เท่านั้น ให้เขาซึ่งเป็นคนที่ออกรบฆ่าศัตรู มายืนเฝ้านางกำนัลต่ำต้อยคนหนึ่ง นับเป็นเรื่องอะไรกันล่ะ? พูดออกไปก็น่าอับอาย!“เธอพูดเองนะ ถ้าองค์ชายสี่โทษทีหลัง เธอไปบอกเองก็แล้วกัน!” ทหารสบถแล้วหมุนตัวเดินจากไปภาพที่ทั้งสองคนพูดคุยกัน บังเอิญถูกเยว่เมอที่เดินผ่านมาไม่ไกล เห็นเข้าพอดีเยว่เมอชำเลืองมองแวบหนึ่ง จำได้ว่าคนเมื่อครู่เป็นคนขององค์ชายสี่ เมื่อเดินผ่านเต็นท์จึงพูดเย็นชาว่า “องค์รัชทายาทช่างเลือกคนผิดจริงๆ!”อยู่กับเสี่ยวเสวียนฉีมานาน ความเย็นชาของเยว่เมอก็เหมือนกับเขาราวกับหล่อมาจากแม่พิมพ์เดียวกันแต่ก่อนเสินจื่ออี้อาจจะได้ยินก็แค่ได้ยิน แต่วันนี้เธอกลับขมวดคิ้วพลางกล่าวว่า“เยว่เมอ เจ้าไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้”เยว่เมอหยุดฝีเท้า “ไม่ต้องทำแบบไหน? ไม่ใช่แค่องค์รัชทายาทที่เลือกผิด ข้าก็เลือกผิดด้วย คุณหนู เหตุใดท่านจึงปฏิบัติต่อองค์รัชทายาทเช่นนี้?”เธอปฏิบัติต่อเขาอย่างไรกัน?เสินจื่ออี้หัวเราะเยาะเย้ยพร้อมกล่าว “เจ้าโกรธขนาดนี้ เพราะข้าทำเรื่องเลวร้ายอะไรกับเขาหรือ? หรือเพียงเพราะข้าไปพูดคุยกับคนอื่นไม่กี่คำ? เยว่เมอ บอกข้ามาข้าทำผิดอะไร?”เยว่เมอถูกคำถามอันเยือกเย็นของเธอถามจนพูดไม่ออก เขาเม้
