มริมฝีปากเข้าหากัน แต่แล้วก็รีบทำหน้าเคร่งขรึม “ยังไงก็ตาม ในใจท่านรู้ดี!”รัชทายาทกับองค์ชายสี่มีความสัมพันธ์ดีเพียงแค่ภายนอกเท่านั้น นางไปยุ่งกับเสี่ยวเย่ นั่นก็คือการทรยศต่อรัชทายาท เป็นการเนรคุณ!เสินจื่ออี้จู่ๆ ก็ไม่อยากโต้แย้งอีก อคติของคนอื่นเป็นเหมือนภูเขาใหญ่ที่รากหยั่งลึกแม้เธอจะไม่ได้ทำผิดอะไรเลย เพียงเพราะเธอผู้ต่ำต้อยที่บาดเจ็บได้รับความเอาใจใส่และความเมตตาเล็กๆ น้อยๆ จากผู้อื่นที่เธอไม่ควรได้รับ นั่นก็ทำให้เธอผิดไปเลย ผิดอย่างมโหฬาร!“เยว่เมอ เจ้าไปเถิด”เยว่เมอโกรธมาก “หยุด! องค์รัชทายาทบาดเจ็บสาหัส เจ้าแม้แต่จะถามสักคำก็ไม่มีหรือ?”ดวงตาของเสินจื่ออี้วาววับ เธอพูดเรียบๆ“องค์ชายบาดเจ็บ ย่อมมีหมอหลวงดูแล” ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่อยากพบเธอ การไปก็จะยิ่งทำให้เขาโกรธเท่านั้น“เจ้า!”องค์รัชทายาทบาดเจ็บจากดาบก็เพราะนาง นางไม่ไปเยี่ยมก็ช่างเถอะ แม้แต่จะถามไถ่สักคำก็ไม่มี!องค์รัชทายาททำกับนางอย่างโหดร้ายก็จริง บางครั้งเยว่เมอก็รู้สึกว่ารัชทายาททำเกินไป แต่จะให้องค์รัชทายาทพูดจาดีๆ กับนางกำนัลต่ำต้อย ปฏิบัติด้วยความอ่อนโยนหรือ?‘เกียรติ’ เช่นนั้น ตกอยู่กับนางกำนัลเช่นนาง จะมีแต่ทำร้ายนางเท่านั้น!นางรู้หรือไม่กันเล่า!เสินจื่ออี้รู้สึกว่าการที่เธอรู้หรือไม่รู้ ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว สิ่งสำคัญคือ คนทั้งโลกต่างคิดว่าเธอสมควรตกต่ำ“เจ้าจริงๆ แล้วไปเกาะองค์ชายสี่ใช่ไหม? ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็ขออวยพ
