รให้อนาคตรุ่งโรจน์! เมื่อมีนายคนใหม่แล้ว ก็อย่าได้มาวุ่นวายกับองค์ชายของพวกเราอีก!ถือซะว่า น้ำใจขององค์ชายตลอดหลายปีมานี้ ถูกทิ้งไปเสียหมดสิ้น!”น้ำใจ? เสี่ยวเสวียนฉีเคยมีน้ำใจกับเธอจริงๆ หรือ?อาจจะมีในช่วงหลายปีก่อน แต่สิ่งที่เธอได้รับจากมือเขาในภายหลัง ก็มากพอจะหักล้างกันไม่ใช่หรือ!เสินจื่ออี้ไม่พูดอะไรอีก ก้มหน้าเดินกลับเข้าเต็นท์เห็นเธอเมินเฉยปิดเต็นท์ เยว่เมอตะโกนด่า “จำไว้ ถ้าเจอสถานการณ์แย่ๆ อีก อย่ามาหาองค์ชายของพวกเรา!”ขณะที่เยว่เมอหันไป สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเงาร่างน่าสงสัยแอบมองมาทางเต็นท์นางกำนัลอยู่ไม่ไกลเขาหรี่ตาลง จำแน่ชัดว่าคนนั้นเป็นใครแต่ชัดเจนว่า เยว่เมอไม่อยากยุ่งเรื่องของเสินจื่ออี้!รัชทายาทก็เคยบอกแล้ว นางรู้ว่ามีคนจับตามองนาง แต่กลับไปก่อเรื่องทุกที่ การที่นางถูกวางแผน ก็สมควรแล้ว!เยว่เมอสบถด้วยความโกรธอย่างแรง แล้วหายไปอย่างรวดเร็วเสินจื่ออี้กลับเข้าเต็นท์นั่งลง จิตใจไม่ได้สงบลงแม้จะอยู่ในที่เงียบสงัดคำพูดของเยว่เมอเมื่อครู่ เหมือนค้อนหนักกระหน่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก!แม้แต่ตอนนี้ ร่างของเธอยังสั่นด้วยความโกรธเสินจื่ออี้พิงม่านเต็นท์ ปาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจที่ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สีหน้าก็กลับมาเย็นชาสงบนิ่งแล้วเธอหันไปมองเต็นท์ ‘ที่ถูกไฟไหม้’ ตรงหน้า ในใจคร่ำครวญถึงความน่าสังเวชของการมีชีวิตอยู่ แต่ค่อยๆ สายตาของเสินจ
