เธอก็คงดีใจจนนอนไม่หลับไปสามคืนแต่ก็อย่างที่บอก ลูกกวาดที่รอคอยมานาน พอได้กินก็ไม่ได้มีรสชาติเหมือนเดิมแล้วเสินจื่ออี้ยืนอย่างมีระเบียบอยู่นอกศาลา คงท่าทางโค้งคำนับ ระยะห่างระหว่างพวกเขา บอกเป็นนัยถึงอดีตที่ไม่มีวันกลับไปหาได้ “ไม่ทราบว่าคุณชายผู้ดีเรียกข้าบ่าวมามีเรื่องใดจะสั่ง?”มู่จิ่งชูหันมาจริงๆ แล้ว พอเธอปรากฏตัว เขาก็รู้แล้วเขาอยู่เฝ้าเสี่ยวจื่อหรูที่ยังตกใจอยู่ตลอด พอรู้ว่าเสินจื่ออี้กลับมา เขาไม่ได้คิดอะไรมาก ส่งคนไปส่งข่าวให้เธอทันทีพูดไปก็น่าขัน เขานั่งอยู่กับเสี่ยวจื่อหรู แต่กลับคิดถึงแต่หญิงสาวคนนี้!แต่พอเห็นเธอเย็นชาเมินเฉยเช่นนี้!ความกังวลในใจของมู่จิ่งชูก็กลายเป็นความน้อยใจอันแปลกประหลาด!แต่ก่อนเธอชอบตามติดเขา พอเจอเขาก็พูดไม่หยุดปาก ปากของเธอดูเหมือนจะมีเรื่องพูดไม่จบไม่สิ้นมักบังคับให้เขาเกลียด ทำให้เขารำคาญ!แต่ตอนนี้เธอ เหลือแต่ความเย็นชา แม้แต่คำพูดที่เอ่ยออกมา ก็มีความแข็งกร้าวคมกริบความน้อยใจของมู่จิ่งชูพลันเปลี่ยนเป็นความโกรธแม้เสินจื่ออี้จะดูมีบาดแผลเล็กใหญ่ตามตัว แต่ก็ยังกลับมาอย่างปลอดภัยแล้วจื่อหรูล่ะ! จื่อหรูตกใจจนเป็นเช่นนั้น! จนถึงตอนนี้ยังกินข้าวไม่ลง แม้แต่น้ำก็ไม่ยอมดื่ม! หลบอยู่ในเต็นท์ เห็นผู้ชายคนอื่นก็สั่นไปหมดแล้วเสินจื่ออี้ นางจะมีสิทธิ์อะไรมาเย็นชา มาสงบนิ่งขนาดนี้!มู่จิ่งชูเดินเข้ามา “ตามข้ามา!”เขาคว้ามือเสินจื่ออี้!เสินจื่ออี้ขมวดคิ้ว “คุณชา
