หวั่นไหวคำพูด “อย่ากลัว” ที่ลอยมาจากข้างหลัง เหมือนเป็นเพียงเสียงลมที่ล่องลอยคล้ายเป็นแค่ความคิดของเธอเองเป็นไปไม่ได้ที่คนคนนี้จะพูดกับเธอแบบนั้น!เสินจื่ออี้เคยเผชิญกับความสิ้นหวังและความหวาดกลัวนับครั้งไม่ถ้วน ในเรือนนางกำนัลที่ไม่มีทางออก แต่ละวันต้องเดินอยู่บนเส้นขอบของความตาย!ตอนนั้นเธอช่างหวังที่จะได้ยินประโยคนี้เหลือเกิน!บางทีเพราะรอคอยมานานเกินไป ขนมหวานที่ดีที่สุดเมื่อเข้าปากก็เหลือแต่รสขมแม้แต่การหายใจแต่ละครั้งก็ยังรู้สึกเจ็บปวดไปหมดไม่ มันไม่ควรเป็นเขาไม่ควรเป็นเขาที่มาพบเธอ!เธอเคยจินตนาการถึงคนที่อาจจะมาพบเธอ อาจเป็นเสี่ยวเย่ หรือแม้กระทั่งมู่จิ่งชู!แต่ไม่มีวันเป็นเขา!เสี่ยวเสวียนฉีคิดว่าเมื่อเธอเห็นเขา แม้ว่าเธอจะไม่หันมาโผเข้าสู่อ้อมกอดของเขาไม่ร้องไห้บอกเล่าความทุกข์ที่เธอประสบ แต่อย่างน้อยเธอก็น่าจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก!แต่เธอไม่ได้ทำเช่นนั้นเธอหยุดชั่วขณะ แล้วกลับคลานต่อไปข้างหน้า!ราวกับว่า! เขา เป็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคนพวกนั้นที่กำลังตามล่าเธอ!เสี่ยวเสวียนฉีสายตาเย็นชาลง ยื่นมือไปคว้าตัวเธอขึ้นมา: “แม้ว่าเจ้าไม่อยากเห็นข้าแต่ก็ได้เห็นแล้ว! เว้นแต่ว่าเจ้าอยากตายที่นี่ ไม่เช่นนั้นก็ตามข้าไป”เสินจื่ออี้เหมือนเคย ถูกคำพูดเย็นชาของเขาทำให้ตัวสั่นแม้อยากจะต่อต้าน แต่เมื่อครู่ตกจากหน้าผาแล้วยังวิ่งมาไกลขนาดนี้ เธอแทบจะหมดเรี่ยวแรงไปแล้ว!เขาจะพาเธอไป เธอก็ไม่มีทางต่อต
